Metropolitan Museum of Art zapowiedziało wystawę „Krasner and Pollock: Past Continuous”, poświęconą Lee Krasner i Jacksonowi Pollockowi. Ogłoszeniu opublikowanemu na Instagramie towarzyszyło zdjęcie pary autorstwa Hansa Namutha. Decyzja, by przedstawić nazwiska artystów razem, wywołała pytania o to, czy dorobek Krasner nie zostanie ponownie przesłonięty przez historię Pollocka.
W komentarzach pod wpisem Met pojawiło się wezwanie do zorganizowania Krasner wystawy indywidualnej. Ten głos dobrze oddaje napięcie obecne w historii obojga artystów. Pollock przez lata był przedstawiany jako centralna postać amerykańskiego malarstwa powojennego, natomiast Krasner często opisywano przede wszystkim przez pryzmat związku z nim. Materiał Hyperallergic próbuje przyjrzeć się temu uproszczeniu, nie pomijając trudnych warunków, w jakich rozwijała się jej własna twórczość.
Punktem wyjścia dla autorki tekstu była wizyta w Pollock-Krasner House w Springs, części East Hampton. Przyjechała tam jako malarka, mając większą wiedzę o Pollocku niż o Krasner i przekonana, że zna jej historię. Pierwszym miejscem zwiedzania była pracownia Krasner, niewielka sypialnia na drugim piętrze, z widokiem na Accabonac Creek. Przewodnik opowiadał, że gdy w stodole było zbyt zimno, Pollock zajmował jej przestrzeń, a Krasner przenosiła się z pracą w pobliże kuchennego pieca.
Podczas zwiedzania pojawiały się także informacje o uprzedzeniach związanych z płcią, biedzie i alkoholizmie Pollocka. Krasner wykorzystywała własną pozycję w świecie sztuki, by promować jego obrazy. Sprzedaż tych prac pomagała finansować ich oszczędne życie, ale jednocześnie oznaczała, że część jej energii była skierowana na organizowanie wspólnych spraw. Według Matthew Warda, dyrektora Pollock-Krasner House, Pollock był twarzą ich działalności, natomiast Krasner zarządzała jej zapleczem. Ward uważał też, że bez jej wsparcia Pollock mógłby nie kontynuować malowania.
Słownik artykułu
Krótkie objaśnienia terminów występujących w tekście. Każde hasło prowadzi do szerszej definicji i przykładów użycia.
Po śmierci Pollocka Krasner potrzebowała roku, by przejąć jego pracownię. Kiedy w końcu zaczęła w niej pracować, malowała na dużą skalę i wypełniła stodołę własnymi, ekspresyjnymi obrazami. Jednocześnie zmagała się z bezsennością związaną z żałobą. Ten etap jej biografii komplikuje prostą opowieść, w której usunięcie dominującego partnera automatycznie prowadzi do artystycznego wyzwolenia. Krasner zyskała przestrzeń, której potrzebowała dla własnej ambicji, ale nie oznaczało to końca emocjonalnego ciężaru wspólnej historii.
W rozmowie z autorką tekstu Ward proponował, by relację Krasner i Pollocka oglądać także jako artystyczne partnerstwo. Zwracał uwagę, że mimo awangardowego charakteru ich sztuki prowadzili zaskakująco domowe życie. Spali w osobnych łóżkach i umawiali się na wizyty w swoich pracowniach. Ich bliskość miała wynikać nie tylko z romantycznej relacji, lecz także z zainteresowania tym, co drugie z nich tworzyło na płótnie. Ward zastanawiał się również, czy Krasner, która niszczyła i ponownie składała starsze obrazy, nie dokonała podobnej korekty własnych wspomnień o Pollocku. Przeżyła go o prawie trzy dekady, a jej późniejsza tożsamość artystyczna mogła wpływać na sposób, w jaki porządkowała tę relację.
W poszukiwaniu szerszego kontekstu autorka sięgnęła po książkę Mary Gabriel „Ninth Street Women” z 2018 roku, poświęconą kobietom związanym z ekspresjonizmem abstrakcyjnym. Skontaktowała się także z Gabriel, która zgodziła się na rozmowę wideo. Oba te kroki przesuwają punkt ciężkości z pytania, czy Krasner poświęciła własną karierę dla Pollocka, na pytanie, jak oboje wpływali na swoje praktyki i jak historia sztuki opowiada o ich dorobku. Zapowiedziana wystawa Met będzie kolejną okazją, by oglądać Krasner nie tylko jako żonę Pollocka, lecz jako samodzielną artystkę i uczestniczkę wspólnego artystycznego świata.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!