Ryan Murphy mówi o kilku projektach, które tej jesieni wyznaczają ważny moment w jego karierze. W rozmowie przed odebraniem Norman Lear Award podczas Variety’s Showrunners Breakfast opowiadał o adaptacji powieści „The Shards” Breta Eastona Ellisa, powrocie do „American Horror Story” w sezonie oznaczonym jako „AHS13” oraz znaczeniu Normana Leara, jednego z najważniejszych mentorów w jego życiu zawodowym. Murphy podkreśla, że wszystkie te przedsięwzięcia łączą się dla niego z pamięcią, ambicją i próbą wykorzystania telewizji do opowiadania historii, które trudno byłoby zamknąć w prostych kategoriach.
Murphy wskazuje rok 1981 jako najważniejszy rok swojego życia. Miał wtedy 16 lat i wychowywał się w katolickiej rodzinie, ale po raz pierwszy doświadczał większej niezależności. W tym samym czasie pojawiły się wydarzenia, które zapamiętał jako przełomowe: po raz pierwszy prowadził samochód, poszedł na pierwszą randkę, w lutym miał pierwsze doświadczenie seksualne i w lutym dokonał coming outu, choć zaznacza, że nigdy nie czuł się naprawdę ukryty. Kilka miesięcy później „The New York Times” opublikował artykuł o nowej chorobie, AIDS. Murphy mówi, że podobnie jak wiele osób z jego pokolenia przeżył bardzo skrócony okres dorastania, ponieważ szybko połączył intymność z wyobrażeniem śmierci i umierania.
Murphy od dawna słyszał, że powinien opisać własne życie, zwłaszcza doświadczenia z młodości. Nie chce jednak robić tego wprost. Alternatywą stała się dla niego powieść „The Shards”, określana jako gra z formą autobiografii. Ellis przedstawia w niej fikcyjną wersję siebie, żyjącą w Los Angeles w 1981 roku, pracującą nad swoją pierwszą powieścią „Less Than Zero” i próbującą przetrwać naukę w elitarnej szkole. Równolegle grupę znajomych oraz mieszkańców miasta śledzi seryjny morderca znany jako Trawler.
Murphy zaznacza, że książka nie odtwarza jego nastoletniego życia. Rozpoznaje jednak w niej atmosferę roku 1981 i szczegóły obyczajowe, które sam dobrze pamięta. Wspomina muzykę, ubrania oraz żel do włosów, o którym miał wiedzieć jako pierwszy uczeń w swojej szkole. Widzi też podobieństwo między własną karierą a drogą Ellisa, prowadzącą od pozycji młodego talentu, przez rolę postaci kontrowersyjnej, do statusu trwałej instytucji kultury, niezależnie od tego, jak odbiorcy oceniają jej twórczość.
Słownik artykułu
Krótkie objaśnienia terminów występujących w tekście. Każde hasło prowadzi do szerszej definicji i przykładów użycia.
Jednym z najważniejszych elementów rozmowy jest przyszłość „The Shards”. Ellis od początku nie chciał, aby adaptacja była wyłącznie serialem limitowanym. Według Murphy’ego autor uważał, że materiał może wystarczyć na trzyletni serial dramatyczny, a nawet dłuższą historię. Murphy przyznaje, że podoba mu się ten kierunek. Zamiast dziewięciu lub dziesięciu odcinków zamkniętej produkcji twórcy mieliby otrzymać przestrzeń na około 30 odcinków i możliwość stopniowego rozwinięcia świata przedstawionego.
Ta koncepcja jest również sposobem na dodanie elementów pochodzących z osobistych doświadczeń Murphy’ego, bez przedstawiania ich jako bezpośredniej autobiografii. Twórca przyjął przy tym, że Ellis chce, aby adaptacja stała się samodzielnym dziełem. Murphy nie pracował z autorem przy każdym etapie scenariusza, mimo że obaj zostali przypisani do pierwszych dwóch odcinków. Określa ich współpracę jako interesującą i mówi, że ma nadzieję, iż Ellis jest zadowolony z rezultatu.
Praca nad serialem dała Murphy’emu także możliwość kontaktu z młodą obsadą. Jak wspomina, niemal w każdy weekend zabierał aktorów w różne miejsca i opowiadał im o własnych początkach w Los Angeles. Widział w tym formę mentoringu, którego sam chciał doświadczyć, kiedy zaczynał karierę. Jego wspomnienia nie obejmowały seryjnych morderców, ale miały przekazać młodym wykonawcom podobną lekcję o mieście, dorastaniu i wchodzeniu do świata filmu oraz telewizji.
Równolegle Murphy przygotowuje „AHS13”, specjalny sezon „American Horror Story”, który ma być powrotem do pomysłu stworzenia telewizji antologijowej. Murphy i Brad Falchuk rozwijali tę formułę już w 2011 roku, a trzynasta odsłona ma działać jak hołd dla tamtej decyzji. Sezon będzie składał się z 13 krótszych odcinków i wykorzysta bohaterów znanych z wcześniejszych części serii.
Murphy wymienia sezony, które jego zdaniem szczególnie pokochali widzowie: „Murder House”, „Asylum”, „Coven”, „Freak Show” oraz „Cult”. W „AHS13” mają powrócić aktorzy kojarzeni z tymi historiami, między innymi Jessica Lange, Evan Peters, Sarah Paulson, Emma Roberts i Angela Bassett. Nie chodzi jednak wyłącznie o ponowne obsadzenie tych samych ról. Część wykonawców zagra kilka postaci z różnych sezonów, a niektóre z nich pojawią się razem w jednej scenie.
Murphy opowiada, że Evan Peters w pewnym momencie grał dwie różne postaci i prowadził dialog z samym sobą. Tego rodzaju rozwiązania były dla twórców jednocześnie trudne technicznie i interesujące aktorsko. W scenach związanych z tajemnicą Trawlera Murphy celowo utrzymywał niepewność także wśród wykonawców. Aktorzy mieli podejrzewać się nawzajem, a brak wiedzy o tym, kto odpowiada za morderstwa, wpływał na ich grę. Murphy mówi, że niemal wszystkie odcinki sam montował i jest z nich zadowolony.
Norman Lear Award ma dla Murphy’ego szczególne znaczenie ze względu na osobę, której imię nosi. Murphy po raz pierwszy rozmawiał z Learem w 2009 roku, po swoich pierwszych sukcesach, przede wszystkim po rozpoczęciu emisji „Glee”. Lear był jedną z pierwszych osób, które do niego zadzwoniły. Później kontaktował się z nim zarówno w dobrych, jak i trudnych momentach, oferując wsparcie, rady i możliwość zadawania pytań.
Murphy pamięta także reakcję Leara na „Glee”. Lear oglądał serial i bardzo go lubił, choć początkowo wielu obserwatorów nie wierzyło, że taki pomysł może zadziałać. Kiedy produkcja stała się popularna, Lear pytał Murphy’ego, jak powstała i czy trudno było ją realizować. Podkreślał, że najbardziej wymagające projekty mogą przynieść największą satysfakcję, kiedy publiczność je doceni.
Wpływ Leara na Murphy’ego sięga jeszcze wcześniejszego doświadczenia telewizyjnego. Jako nastolatek Murphy zapamiętał odcinek „All in the Family”, w którym Edith, grana przez Jean Stapleton, zostaje zaatakowana w dniu swoich 50. urodzin. Mówi, że bardzo silnie przeżył tę scenę i płakał. Lear pokazał mu wtedy, że telewizja może wywoływać intensywne emocje, a jednocześnie podejmować trudne tematy. Według Murphy’ego najważniejsza rada mentora dotyczyła zaufania własnemu głosowi i nieulegania wszystkim zewnętrznym opiniom.
W najbliższym czasie Murphy łączy więc trzy różne kierunki pracy. „The Shards” jest próbą przeniesienia na ekran konkretnej epoki i historii opartej na niepewności, „AHS13” wraca do postaci oraz pomysłów z wcześniejszych sezonów, a kolejne odsłony „Monster” i „Love Story” wpisują się w jego aktualną działalność telewizyjną. Murphy mówi, że ta potrójna obecność na ekranie dodała mu energii do dalszej pracy. Wszystkie projekty powstają jednak według odmiennych zasad, od adaptacji powieści, przez serial antologijowy, po kontynuację rozpoznawalnych produkcji.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!