Wschodnia Grenlandia należy do najsłabiej zbadanych obszarów oceanicznych. Do głębokich fiordów często trudno dotrzeć statkom badawczym, a temperatura wody utrzymuje się tam w pobliżu zera. Naukowcy wykorzystali więc nietypowych pomocników: sześć narwali z regionu Scoresby Sound wyposażono w czujniki, które rejestrowały warunki wody podczas naturalnych wędrówek zwierząt.
Scoresby Sound to największy system fiordów na wschodnim wybrzeżu Grenlandii. Zwierzęta przepływały przez jego trudno dostępne, głębokie części i zebrały informacje o temperaturze, zasoleniu oraz głębokości wody. Pomiary wykonano w miejscach, z których wcześniej było bardzo mało danych, w tym nawet około 300 kilometrów od wybrzeża. Dzięki temu badacze uzyskali obraz warunków oceanicznych niedostępny dla typowej kampanii z udziałem statku.
Słownik artykułu
Krótkie objaśnienia terminów występujących w tekście. Każde hasło prowadzi do szerszej definicji i przykładów użycia.
Wody w systemie Scoresby Sound są mieszaniną zimnej wody polarnej pochodzącej z Arktyki oraz cieplejszej i bardziej słonej wody pośredniej Atlantyckiej. Naukowcy połączyli nowe pomiary z narwali z historycznymi obserwacjami zgromadzonymi w bazie World Ocean Database. Na tej podstawie zbudowali model opisujący zależności między temperaturą, zasoleniem i głębokością.
Wyniki modelowania wskazują, że warstwa wody Atlantyckiej stała się grubsza, a górna warstwa wody polarnej cieńsza. Badacze wykazali również, że woda pośrednia Atlantycka dociera do głębokich basenów położonych przed czołami lodowców, setki kilometrów w głąb systemu fiordów. Oznacza to, że ciepło z Atlantyku może być transportowane znacznie dalej w stronę lodu, niż wynikałoby to z wcześniejszego, ograniczonego zestawu pomiarów.
Zdaniem autorów ciepła woda docierająca do basenów przed lodowcami może przyczyniać się do zwiększenia tempa, w jakim lodowce tracą lód. Samo badanie nie jest bezpośrednim pomiarem tempa topnienia poszczególnych lodowców. Pokazuje jednak warunki oceaniczne, które mogą sprzyjać dostarczaniu większej ilości ciepła do ich podwodnych części. To ważne rozróżnienie, ponieważ obserwowane zmiany w układzie warstw wody opisują mechanizm mogący wpływać na utratę lodu, a nie pełny bilans zmian grenlandzkiego lądolodu.
Znaczenie wyników wykracza poza samą wschodnią Grenlandię. Topnienie lodowców i lądolodu grenlandzkiego powoduje dopływ dużych ilości słodkiej wody do oceanu. Taki dopływ może wpływać na cyrkulację oceaniczną oraz wzorce klimatyczne również poza Arktyką. Lepsze dane o tym, jak ciepło dociera do lodowców, są więc potrzebne do poprawy modeli klimatycznych wykorzystywanych przy analizowaniu przyszłych zmian klimatu.
Badanie pokazuje także praktyczną wartość wykorzystania zwierząt do obserwacji środowiska. Narwale mogą poruszać się w miejscach, do których statek badawczy nie zawsze jest w stanie wpłynąć, a czujniki rejestrują dane podczas ich normalnej aktywności. Nie zastępuje to pomiarów prowadzonych przez ekspedycje oceanograficzne, ale pozwala uzupełnić luki na mapie obserwacji i lepiej odwzorować zmienność warunków w fiordach.
Autorami pracy są badacze z Uniwersytetu Kopenhaskiego, Grenlandzkiego Instytutu Zasobów Naturalnych i innych instytucji. Artykuł zatytułowany "Narwhals document atlantification of East Greenland" opublikowano w czasopiśmie Science Advances w 2026 roku. Publikacja ma DOI: 10.1126/sciadv.adr1424.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!