Doniesienia o tym, że Stany Zjednoczone mogą uzyskać znaczący udział w wenezuelskich zasobach ropy i gazu, wywołały gniew części opozycji w Caracas. Krytycy potencjalnego porozumienia określają je jako drapieżne, grabieżcze i sprzeczne z konstytucją. Według kilku amerykańskich mediów administracja Donalda Trumpa prowadzi rozmowy o długoterminowym dostępie do złóż należących do kraju posiadającego największe na świecie udowodnione rezerwy ropy naftowej. Na tym etapie źródła mówią o negocjacjach, a nie o podpisanej umowie.
Wall Street Journal poinformował w czwartek, że przedstawiciele USA i Wenezueli są w zaawansowanych rozmowach dotyczących bezpośredniego udziału w ponad tuzinie pól naftowych. Według tej relacji pola zawierają około 90 mld baryłek ropy, czyli niemal jedną trzecią wenezuelskich rezerw. Reuters, powołując się na źródło znające sprawę, podał, że negocjowane obszary znajdują się w pasie Orinoko oraz w rejonie jeziora Maracaibo. Axios określił potencjalną umowę jako wydarzenie, które mogłoby zdefiniować polityczne dziedzictwo Trumpa. Bloomberg napisał natomiast, że jednym z rozważanych wariantów jest stuletnia dzierżawa kilku pól naftowych.
Słownik artykułu
Krótkie objaśnienia terminów występujących w tekście. Każde hasło prowadzi do szerszej definicji i przykładów użycia.
Informacje o rozmowach spotkały się ze szczególnie ostrą reakcją przeciwników wenezuelskich władz. Jeden z czołowych przedstawicieli opozycji, który nie ujawnił nazwiska ze względu na wrażliwość krytyki pod adresem USA, nazwał możliwą umowę masową grabieżą ziemi i zasobów. Ocenił, że taki krok nie przypominałby Stanów Zjednoczonych kojarzonych z planem Marshalla, lecz państwo drapieżne i mafijne. Ricardo Hausmann, były minister przebywający na emigracji i zwolennik opozycji, napisał w serwisie X, że tymczasowy rząd oraz obowiązująca ustawa dotycząca węglowodorów nie mają legitymacji do zawarcia takiej umowy. Ekonomista Francisco Rodríguez wezwał parlament do jej odrzucenia, argumentując, że przekazanie wenezuelskich zasobów USA nie leży w interesie mieszkańców kraju, zwłaszcza jeśli odbywa się pod presją siły.
Sprzeciw wobec rozmów jest częścią szerszego rozczarowania polityką Waszyngtonu po styczniowej operacji amerykańskich sił specjalnych w Caracas, w wyniku której Nicolás Maduro został zabrany z kraju. Od tego czasu Wenezuela jest kierowana przez tymczasową prezydent Delcy Rodríguez, wcześniej wiceprezydent i minister ropy w rządzie Maduro. Na stanowiskach pozostali także inni ważni przedstawiciele dawnego reżimu, w tym minister spraw wewnętrznych Diosdado Cabello. Według źródła Cabello współpracuje z przedstawicielami administracji Trumpa, mimo amerykańskiej nagrody w wysokości 25 mln dolarów za informacje związane z zarzutami o handel narkotykami.
Na marginesie procesu politycznego znalazła się María Corina Machado, przebywająca na emigracji liderka opozycji, której ruch miał wygrać wybory prezydenckie w 2024 roku. Machado nie mogła wrócić do kraju, a data kolejnych wyborów prezydenckich nie została wyznaczona. Po upadku Maduro nastąpiły pewne zmiany, między innymi uwolniono setki więźniów politycznych pod rządami Rodríguez i rozpoczęto rozmowy o reformie kontrolowanego przez władze Sądu Najwyższego. Dla opozycji nie oznacza to jednak rzeczywistej zmiany władzy. Donald Trump mówił w ubiegłym miesiącu, że Rodríguez wykonuje bardzo dobrą pracę, a Wenezuela nie jest jeszcze gotowa do głosowania.
Potencjalna umowa ma również wymiar geopolityczny. Przekształcenie Wenezueli w państwo określane przez część komentatorów jako protektorat USA byłoby najbardziej zdecydowanym elementem polityki Trumpa zmierzającej do odbudowy wpływów Waszyngtonu w Ameryce Łacińskiej. Strategię tę opisuje się jako tak zwaną doktrynę Donroe, czyli współczesną wersję doktryny Monroego. Jej celem ma być przeciwdziałanie rosnącej obecności Chin w regionie i ograniczanie wpływów Rosji, a także narzucanie amerykańskiej woli za pomocą presji gospodarczej i wojskowej. Historyk energetyki Gregory Brew ocenił, że kontrola nad wenezuelską ropą mogłaby pozwolić USA traktować te zasoby jak własne i ograniczać dostęp Chin, Rosji oraz innych odbiorców. Porównał tę sytuację do koncesji, dzięki której Anglo Persian Oil Company na początku XX wieku uzyskała bardzo szeroką kontrolę nad ropą w Iranie i Iraku. Jego zdaniem skojarzenia z polityką kolonialną nie są przypadkowe.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!
