Zdjęcie: © Matt Benson / Unsplash
Źródło: unsplash.com/photos/rvfm_b1C6lc
1 sierpnia 1989 roku Apple wprowadziło Macintosha SE FDHD, czyli ulepszoną wersję komputera Macintosh SE z nowym napędem SuperDrive. Najważniejszą zmianą nie był wygląd urządzenia, lecz obsługa dyskietek wysokiej gęstości o pojemności około 1,4 MB. Jak na tamte czasy oznaczało to wyraźnie więcej miejsca na programy i dokumenty niż w przypadku nośników używanych wcześniej w komputerach Mac.
Wcześniejsze dyskietki używane w Macintoshach oferowały 400 KB w wersji jednostronnej oraz 800 KB w wersji dwustronnej. Nośnik HD zapewniał więc znaczący wzrost pojemności, choć z dzisiejszej perspektywy wszystkie te wartości wydają się niewielkie. Dla użytkowników komputerów osobistych w 1989 roku była to jednak praktyczna zmiana, szczególnie przy przenoszeniu większych aplikacji i plików. SuperDrive miał jeszcze jedną ważną zaletę. Oprócz dyskietek przeznaczonych dla Macintosha potrafił odczytywać i zapisywać dyskietki w formacie IBM oraz 3,5-calowe dyskietki DOS, pod warunkiem użycia odpowiedniego oprogramowania. W czasie, gdy komputery osobiste często korzystały z niezgodnych ze sobą formatów, ułatwiało to pracę w biurach używających komputerów różnych producentów.
Oryginalny Macintosh SE pojawił się w 1987 roku, cztery lata po premierze pierwszego Macintosha. W tym samym czasie Apple zaprezentowało technicznie bardziej zaawansowanego Macintosha II, dlatego model SE nie zawsze znajdował się w centrum uwagi. Był jednak ważnym rozwinięciem kompaktowej linii komputerów Apple. Macintosh SE był pierwszym Makiem wyposażonym w wewnętrzny wentylator. Zwiększał on chłodzenie podzespołów i mógł przyczynić się do dłuższej żywotności komputera, ale sprawiał też, że urządzenie pracowało głośniej. Dwa lata później dodanie SuperDrive doprowadziło do powstania wersji FDHD, która zachowała charakterystyczną obudowę, a jednocześnie otrzymała znacznie bardziej uniwersalny napęd.
Macintosh SE FDHD był jednym z pierwszych kompaktowych Maców przygotowanych z myślą o łatwiejszej rozbudowie. Wewnętrzna zatoka mogła pomieścić dysk twardy albo drugi napęd dyskietek, co odróżniało ten model od wcześniejszych, bardziej zamkniętych konstrukcji. Źródło opisuje go także jako pierwszego rozszerzalnego Macintosha, a jego wyposażenie wskazuje na próbę lepszego dopasowania komputera do potrzeb firm. W kompaktowej obudowie znajdował się procesor Motorola 68000 pracujący z częstotliwością 8 MHz, 1 MB pamięci RAM oraz monochromatyczny ekran o przekątnej 9 cali. W zależności od konfiguracji użytkownik otrzymywał dysk twardy o pojemności 20 lub 40 MB. Sam wygląd pozostawał zbliżony do wcześniejszych komputerów Macintosh, lecz pod obudową znalazło się więcej możliwości przechowywania danych i rozbudowy.
Znaczenie Macintosha SE FDHD wynikało więc nie tylko z większej pojemności dyskietek. Apple zdecydowało się wykorzystać standard 1,44 MB, który zyskiwał popularność w świecie komputerów PC, zamiast rozwijać wyłącznie własny format. Dzięki temu komputer był wygodniejszy w środowiskach, gdzie trzeba było wymieniać pliki między Macami a komputerami IBM i DOS. Dziś odczyt i zapis starszych dyskietek o pojemności 400 KB lub 800 KB jest bardzo trudny przy użyciu współczesnego sprzętu. Z tego powodu wersja FDHD pozostaje szczególnie interesująca dla osób zajmujących się zabytkowymi komputerami. Model zyskał też trwałe miejsce w kulturze popularnej. Macintosh SE znajdował się na biurku Jerry'ego w pierwszych sezonach serialu Seinfeld, zanim zastąpiły go kolejne komputery Apple.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!
