Ta strona używa plików cookies, aby zapewnić najlepszą jakość korzystania z naszego serwisu oraz do celów analitycznych. Klikając "Akceptuję", wyrażasz zgodę na używanie wszystkich plików cookies. Możesz również odrzucić zgodę, co spowoduje zablokowanie plików cookies analitycznych. Więcej informacji znajdziesz w naszej Polityce Prywatności.
Nadmiar tłuszczu brzusznego może sprzyjać rakowi płuca. Badanie wskazuje na rolę odporności
Pacjenci z wczesnym rakiem płuca mieli większą całkowitą powierzchnię tłuszczu brzusznego niż osoby bez raka.
Różnica w BMI między obiema grupami nie była istotna statystycznie.
U otyłych myszy zmieniło się środowisko odpornościowe płuc, a rozwój guzów był częstszy.
Wyniki wskazują na związek i możliwy mechanizm, ale nie dowodzą, że redukcja masy ciała zapobiega rakowi płuca.
Sponsorowane
Odkryj rewolucyjną metodę nauki języków
Sprawdź jak w 30 dni opanować podstawy dowolnego języka obcego bez wychodzenia z domu.
Większa ilość tłuszczu zgromadzonego w okolicy brzucha była związana z obecnością wczesnego raka płuca w badaniu obejmującym 1170 osób z grupy wysokiego ryzyka. Zależność utrzymywała się po uwzględnieniu wieku, płci i palenia tytoniu. Jednocześnie sam wskaźnik masy ciała, czyli BMI, nie różnił się istotnie między osobami z rakiem a uczestnikami bez tej choroby. Autorzy badania sugerują, że nadmiar tkanki tłuszczowej może zmieniać środowisko immunologiczne dróg oddechowych w sposób ułatwiający powstawanie i utrzymywanie się komórek nowotworowych. Wnioski pochodzą z analizy klinicznej oraz uzupełniających eksperymentów laboratoryjnych, dlatego wskazują na możliwy mechanizm, ale nie rozstrzygają wszystkich zależności przyczynowych u ludzi.
Badacze kierowani przez Josepha Barbiego i Saia Yendamuriego z Roswell Park Comprehensive Cancer Center w Buffalo przeanalizowali obrazy tomografii komputerowej oraz informacje kliniczne 1170 osób. W tej grupie znalazło się 594 pacjentów z rakiem płuca we wczesnym stadium oraz 576 osób bez raka, należących do grupy poddawanej badaniom przesiewowym. Naukowcy nie ograniczyli się do oceny masy ciała. Na podstawie tomografii wyliczyli całkowitą powierzchnię tłuszczu brzusznego, określaną skrótem TFA
Słownik artykułu
Pojęcia, które warto znać
Krótkie objaśnienia terminów występujących w tekście. Każde hasło prowadzi do szerszej definicji i przykładów użycia.
. Mediana TFA wynosiła 300,7 cm² w grupie pacjentów z rakiem płuca i 267 cm² w grupie kontrolnej. Różnica była istotna statystycznie, przy p = 0,006. W przypadku BMI mediana wynosiła odpowiednio 26,9 kg/m² i 26,4 kg/m², a różnica nie była istotna statystycznie.
Analiza objęła 1170 osób, w tym 594 pacjentów z wczesnym rakiem płuca i 576 osób bez raka.
Mediana całkowitej powierzchni tłuszczu brzusznego wynosiła 300,7 cm² u pacjentów z rakiem oraz 267 cm² w grupie kontrolnej.
Mediana BMI była podobna w obu grupach i wynosiła 26,9 kg/m² oraz 26,4 kg/m².
Związek między większą ilością tłuszczu brzusznego a obecnością raka utrzymał się po uwzględnieniu wieku, płci i palenia tytoniu.
Dlaczego BMI nie wyjaśnia całego obrazu
Wyniki odnoszą się do tak zwanego paradoksu otyłości w raku płuca. W części wcześniejszych analiz wykorzystywano BMI do określania nadwagi i otyłości, a niektóre z nich sugerowały nawet odwrotną zależność między większą masą ciała a ryzykiem raka płuca. BMI nie jest jednak bezpośrednią miarą zawartości tłuszczu. Nie pokazuje, jaka część masy ciała wynika z tkanki tłuszczowej, a jaka z mięśni, ani gdzie tłuszcz jest rozmieszczony. W obecnym badaniu zastosowanie TFA miało pozwolić na dokładniejszą ocenę otyłości centralnej. Analiza wykazała, że także wśród osób z wyższym BMI pacjenci z rakiem płuca mieli istotnie więcej tłuszczu brzusznego niż osoby z grupy przesiewowej. Zdaniem autorów może to pomagać wyjaśnić, dlaczego wcześniejsze wnioski oparte wyłącznie na BMI nie zawsze były zgodne z biologicznymi dowodami na osłabienie odporności przeciwnowotworowej w otyłości.
Zmiany w odporności dróg oddechowych
Naukowcy sprawdzili następnie, czy związek obserwowany w danych klinicznych może mieć wyjaśnienie biologiczne. Analiza aktywności genów w drogach oddechowych dodatkowej grupy pacjentów wskazała, że większa ilość tłuszczu była związana z osłabieniem szlaków odpornościowych, które normalnie pomagają organizmowi rozpoznawać i usuwać komórki złośliwe. Taki wynik nie dowodzi jeszcze, że konkretna zmiana genów prowadzi do raka, ale wskazuje na różnice w lokalnym środowisku odpornościowym dróg oddechowych.
Mechanizm badano również na myszach. Zwierzęta o prawidłowej masie ciała porównano z myszami, u których otyłość wywołano dietą wysokotłuszczową. U otyłych myszy stwierdzono zwiększoną liczbę limfocytów T regulatorowych oraz potencjalnie hamujących komórek mieloidalnych. Jednocześnie pojawiły się oznaki słabszej aktywności limfocytów T efektorowych, czyli komórek zdolnych do wykonywania bezpośredniej odpowiedzi immunologicznej. W dwóch modelach powstawania raka płuca, jednym opartym na predyspozycji genetycznej, a drugim wywołanym chemicznie, otyłość wiązała się z większym rozwojem guzów. Eksperymenty pozwoliły obserwować zmiany w populacjach komórek odpornościowych w miarę rozwoju nowotworu.
Wyniki z myszy znalazły częściowe potwierdzenie u ludzi
Dodatkowe doświadczenia wskazały, że regulatorowe limfocyty T pobrane z płuc otyłych myszy silniej hamowały namnażanie innych, reagujących limfocytów T niż komórki pobrane od myszy o prawidłowej masie ciała. Następnie zbadano próbki popłuczyn oskrzelowo-pęcherzykowych od 109 pacjentów. Analiza komórek wykazała, że część zmian związanych z otyłością, obserwowanych wcześniej u myszy, występuje także w ludzkich drogach oddechowych przy większej ilości tkanki tłuszczowej. Zdaniem autorów nadmiar tłuszczu może więc sprzyjać powstaniu środowiska, w którym komórki odpornościowe słabiej kontrolują pojawiające się komórki nowotworowe. Jest to proponowane wyjaśnienie związku między otyłością centralną a rakiem płuca, a nie dowód, że każdy przypadek otyłości prowadzi do tej choroby.
Co oznaczają wyniki badania
Autorzy pracy uznali, że dane kliniczne i laboratoryjne wspólnie wskazują na związek między otyłością a nasileniem procesu powstawania raka płuca oraz na udział mechanizmów hamujących odporność w drogach oddechowych. Badanie może pomóc wyjaśnić rozbieżność między częścią wcześniejszych analiz opartych na BMI a obserwacjami dotyczącymi wpływu otyłości na odporność przeciwnowotworową. Jednocześnie zakres wniosków jest ograniczony. Analiza kliniczna wykazała związek między ilością tłuszczu brzusznego a obecnością raka, ale sama w sobie nie dowodzi, że tłuszcz brzuszny był bezpośrednią przyczyną nowotworu. Eksperymenty na myszach wspierają możliwe wyjaśnienie biologiczne, lecz nie odwzorowują w pełni złożoności choroby u ludzi. Praca nie sprawdzała także, czy zmniejszenie masy ciała lub zmiana rozmieszczenia tłuszczu obniża ryzyko raka płuca.
Badanie opublikowano w Journal of Thoracic Oncology pod tytułem Obesity Promotes Lung Carcinogenesis Through Airway Immune Dysfunction. Autorzy wskazują, że lepsze poznanie zmian zachodzących w drogach oddechowych może w przyszłości pomóc oceniać strategie ograniczania niekorzystnego wpływu otyłości na odporność. Na obecnym etapie wyniki przede wszystkim pokazują, że w badaniach nad rakiem płuca warto analizować nie tylko ogólną masę ciała, lecz także ilość i rozmieszczenie tkanki tłuszczowej oraz lokalne funkcjonowanie układu odpornościowego.
