Charlie Hunnam nie miał początkowo wątpliwości, czy przyjąć rolę Eda Geina w serialu „Monster: The Ed Gein Story” Ryana Murphy’ego. Obawy pojawiły się dopiero wtedy, gdy aktor zaczął szczegółowo poznawać zbrodnie, postać i materiały dotyczące sprawy. W rozmowie z „The Hollywood Reporter” opowiedział o przygotowaniach fizycznych i psychicznych do występu, pracy nad głosem oraz scenie, którą uważał za najtrudniejszą. Wspomniał także, że podczas zdjęć w Chicago adoptował parę kociąt, aby łatwiej odreagować pracę w najbardziej obciążającej części roli.
Od rozmowy z Ryanem Murphym do przyjęcia roli
Hunnam przyznał, że przed pierwszym spotkaniem z Murphym niewiele wiedział o Edzie Geinie. Aktor interesował się wcześniej innymi obszarami świata przestępczego, między innymi mafią i meksykańską wojną narkotykową, ale nie znał dobrze historii amerykańskiego seryjnego mordercy i sprawcy grabieży zwłok. Na spotkanie trafił zresztą bez świadomości, że będzie ono dotyczyć konkretnej roli. Połączył ich Max Winkler, reżyser i producent wykonawczy serialu, który znał Murphy’ego i wcześniej wielokrotnie z nim pracował.
Rozmowa trwała około trzech godzin i początkowo dotyczyła przede wszystkim opowiadania historii. Z czasem coraz więcej miejsca zajmowała produkcja o Geinie oraz sposób, w jaki Murphy chciał przedstawić tę postać. Według Hunnama dopiero po dłuższej rozmowie Murphy zaproponował mu zagranie głównego bohatera. Aktor zgodził się niemal od razu, ponieważ był już bardzo zaangażowany w spotkanie i dobrze odbierał rozmówcę. Scenariusze nie były wtedy jeszcze gotowe. Murphy dopiero opracowywał pierwszy odcinek, dlatego Hunnam rozpoczął własne poszukiwania i próbował dowiedzieć się o Geinie wszystkiego, co było dostępne.
Pierwszy etap researchu okazał się dla aktora najtrudniejszy emocjonalnie. Hunnam mówił, że publikacje poświęcone Geinowi często koncentrowały się na brutalności i makabrycznych szczegółach jego czynów. Konfrontacja z opisami i zdjęciami miejsc zbrodni sprawiła, że zaczął obawiać się zarówno samej historii, jak i tego, co będzie oznaczało zamieszkanie w tak mrocznej postaci. Pojawiły się nocne pobudki, lęk oraz myśl, że być może popełnił błąd, przyjmując rolę. Aktor spodziewał się, że cały proces pracy będzie miał bardzo ponury charakter.
Dokumentacja medyczna zmieniła sposób patrzenia na Geina
Punktem zwrotnym było uzyskanie dostępu do dokumentacji medycznej Geina. Mężczyzna spędził 30 lat w zamkniętej placówce psychiatrycznej, gdzie przechodził regularne, odbywające się dwa razy w roku oceny. Hunnam podkreślał, że zapisy tych rozmów różniły się od sensacyjnych opisów skupionych na mroku i deprawacji. Zobaczył w nich człowieka, który zmagał się z żalem po własnych czynach, próbował zrozumieć ich przyczyny i mierzył się ze skomplikowaną relacją z matką, graną w serialu przez Laurie Metcalf.
Ta lektura przywróciła aktora do zasadniczego tematu rozmowy z Murphym. Chodziło nie tylko o odtworzenie zbrodni, lecz także o próbę zbadania, co sprawia, że człowiek zostaje uznany za potwora. Hunnam zaznaczał, że nie chciał usuwać z obrazu odpowiedzialności Geina ani realnych konsekwencji jego działań dla innych ludzi. Jednocześnie zależało mu na tym, by potraktować postać jako człowieka uwikłanego w chorobę psychiczną, izolację, przemoc i relację, która miała ogromny wpływ na jego rozwój. Takie podejście pozwoliło mu odejść od samej sensacji i znaleźć punkt wyjścia do pracy aktorskiej.
- Hunnam schudł 30 funtów w trzy i pół tygodnia przed rozpoczęciem zdjęć.
- Codzienna charakteryzacja początkowo trwała około półtorej godziny, a pod koniec pracy około 45 minut.
- Aktor miał na ekranie opadającą powiekę wykonaną przy użyciu protezy.
- Włosy Hunnama były przycinane każdego dnia zdjęciowego.
- Serial otrzymał łącznie siedem nominacji do nagrody Emmy, w tym dwie za charakteryzację.
Trzy i pół tygodnia na fizyczną przemianę
Praca nad wyglądem Geina zaczęła się od przymiarki kostiumu. Hunnam był wówczas w niezłej formie, ale nie zdawał sobie sprawy, jak masywnie wyglądał w porównaniu z historyczną postacią. Około trzy i pół tygodnia przed rozpoczęciem zdjęć założył przygotowane ubrania i uznał, że jest wyraźnie większy, pełniejszy oraz zdrowszy niż Gein. To wtedy podjął decyzję o intensywnej redukcji wagi. W ciągu wspomnianych trzech i pół tygodnia schudł 30 funtów.
Kolejnym elementem przemiany była twarz. W materiałach, które analizował, Hunnam zwrócił uwagę na opisy bardzo luźnej, opadającej powieki Geina. W zależności od kąta miała ona nadawać mu wygląd tragiczny albo złowrogi. Aktor uznał, że będzie to ważne narzędzie budowania postaci, i poprosił o uwzględnienie tego szczegółu w charakteryzacji. Pomysł początkowo budził obawy Ryana Murphy’ego, który nie chciał, aby element odciągał uwagę od gry aktora. Istniało również ryzyko, że niedokładna proteza będzie wymagała kosztownych poprawek komputerowych w postprodukcji.
Ostatecznie charakteryzator Corey Castellano wykonał trzy próby, zanim Murphy zgodził się na wykorzystanie rozwiązania. Hunnam podkreślał doświadczenie Castellano i jego znaczenie dla powodzenia całej przemiany. Początkowo aktor spędzał na fotelu charakteryzatorskim około półtorej godziny dziennie. Z czasem zespół skrócił ten proces do około 45 minut. Dział fryzjerski podchodził do wyglądu równie rygorystycznie. Włosy Hunnama były przycinane każdego dnia, aby całość pozostawała możliwie precyzyjna i spójna.
Głos Geina był w dużej mierze aktorską interpretacją
Przygotowania obejmowały także sposób mówienia. Hunnam przez pewien czas zakładał, że nie istnieją nagrania głosu Geina. Na tej podstawie sam opracował sposób wypowiadania kwestii, wykorzystując wyższą skalę i nietypową intonację. Inspiracją była dla niego relacja między Geinem a matką. Aktor interpretował ją jako doświadczenie człowieka, który przez całe życie słyszał, że nie jest dzieckiem, którego oczekiwała matka, i próbował zdobyć jej akceptację.
Według Hunnama wyższy głos miał pokazywać próbę stania się osobą, którą Gein wyobrażał sobie jako pożądaną przez matkę. Nagranie prawdziwego głosu udało się jednak odnaleźć dopiero tydzień przed rozpoczęciem zdjęć. Okazało się, że znacznie różnił się od wersji przygotowanej przez aktora. Gein mówił głębszym głosem, z charakterystycznym, ludowym rytmem. Hunnam zauważył, że część zakresu i intonacji intuicyjnie odtworzył trafnie, ale mimo różnic pozostał przy wcześniej wypracowanym rozwiązaniu, ponieważ był już do niego całkowicie przywiązany.
Rozmowa o wpływie matki doprowadziła także do szerszego pytania o relację między naturą a wychowaniem. Hunnam zastrzegł, że nie jest naukowcem, ale mówił o epigenetyce i o tym, że wrodzona predyspozycja nie jest tym samym co nieuchronne przeznaczenie. W jego ujęciu trudno analizować czynniki genetyczne w oderwaniu od środowiska. Predyspozycja może pozostać nieujawniona, jeśli nie zostanie uruchomiona przez traumę albo określony zbiór doświadczeń.
Aktor mówił, że w jego rozumieniu Gein zmagał się z chorobą psychiczną, a także z izolacją, przemocą i traumą. Wspominał o rozpoznaniach oraz interpretacjach, które brał pod uwagę przy budowaniu postaci, w tym o schizofrenii i zaburzeniu dysocjacyjnym. Zaznaczał przy tym, że nie miał pewności, które cechy wynikały z uwarunkowań obecnych od urodzenia, a które mogły być skutkiem późniejszych doświadczeń i zahamowanego rozwoju. Ten sposób myślenia pomógł mu stworzyć rolę bez sprowadzania bohatera wyłącznie do katalogu makabrycznych czynów.
Najtrudniejsza scena dotyczyła diagnozy
Za najbardziej wymagającą Hunnam uznał scenę z siódmego odcinka, w której Gein otrzymuje diagnozę. Aktor postrzegał ją jako centralny punkt całej opowieści, rodzaj tezy lub deklaracji tego, kim jest bohater w ramach przyjętej przez twórców perspektywy. Właśnie dlatego obawiał się jej bardziej niż innych fragmentów. Chciał w niej zawrzeć wszystko, co jego zdaniem rozumiał na temat postaci, a jednocześnie miał świadomość, że jedna scena może wyznaczyć sposób odczytania całej roli.
Hunnam przeczytał tę scenę po raz pierwszy, a następnie świadomie ograniczył powroty do tekstu, aby nie sparaliżować się oczekiwaniami. Ostatecznie nakręcono dwa ujęcia, z których Max Winkler wykorzystał w serialu pierwsze. Aktor mówił o dużym napięciu związanym z tym momentem, ale nie przedstawiał go jako próby usprawiedliwienia Geina. Chodziło raczej o artystyczne pokazanie procesu diagnozy oraz o określenie, jak serial rozumie psychikę bohatera.
Hunnam dostał wpływ także na kształt produkcji
Murphy zaproponował Hunnamowi, aby nie ograniczał się do roli aktora i dołączył do serialu jako producent wykonawczy. Jak relacjonował Hunnam, propozycja miała oznaczać realną pracę z Winklerem, a nie jedynie formalne przypisanie funkcji. Aktor miał już doświadczenie przy kilku produkcjach, które współtworzył w praktyce, dlatego docenił możliwość uczestniczenia w pracach producenckich. Podkreślał, że produkcja jest wymagającym zadaniem, a same tytuły przypisywane aktorom nie zawsze oznaczają rzeczywistą odpowiedzialność za realizację.
Dzięki zaufaniu Murphy’ego Hunnam otrzymał dużą swobodę w budowaniu Geina. Aktor twierdził, że dialogi były na tyle mocne, iż zwykle nie było potrzeby odchodzenia od scenariusza, jednak podczas pracy często improwizował. Opisywał to jako artystycznie satysfakcjonujące doświadczenie, choć miał świadomość, że wciela się w realnego człowieka odpowiedzialnego za straszne czyny i cierpienie innych osób. Z jednej strony pilnował odpowiedzialności wobec materiału, z drugiej korzystał z dystansu, jaki dawała mu rola bardzo odległa od jego własnego życia.
Kocięta jako sposób na odreagowanie zdjęć
Po pracy nad szczególnie obciążającymi scenami Hunnam potrzebował sposobu na powrót do codzienności. W drugiej połowie zdjęć, podczas pobytu w Chicago, adoptował parę kociąt. Mieszkał wtedy w hotelu Four Seasons, w pokoju, który określał jako bardzo wygodny, a personel miał być wobec niego wyjątkowo pomocny. Nie przez cały czas przebywał jednak w takich warunkach. Część zdjęć realizowano poza miastem, w miejscach, gdzie zakwaterowanie było według aktora bardzo trudne.
Hunnam wybrał hotel w Chicago także dlatego, że chciał być blisko Maxa Winklera i móc z nim często rozmawiać. Reżyser miał znajomego w obiekcie, dzięki czemu udało się uzyskać korzystną stawkę. W tej przestrzeni aktor mógł połączyć intensywną pracę nad postacią z bardziej zwyczajnym rytmem dnia. Opowieść o kociętach zamyka jego relację o sposobach rozładowywania napięcia po wejściu w jedną z najciemniejszych ról w dotychczasowej karierze.
