Zdjęcie: © Coalesce Digital / Unsplash
Źródło: unsplash.com/photos/lDpY8SPsg8w
Pierwsze spotkanie z układem Michigan Left może być dezorientujące. Kierowca, który chce skręcić w lewo, nie wykonuje jednak tego manewru bezpośrednio na skrzyżowaniu. Zamiast tego jedzie prosto, po około 200 metrach wjeżdża na specjalny przejazd w pasie dzielącym jezdnie, zawraca, a następnie wraca do skrzyżowania i skręca w prawo. Rozwiązanie wygląda na dłuższe i mniej intuicyjne, ale jego celem nie jest utrudnianie jazdy. To sposób na ograniczenie najbardziej niebezpiecznych punktów kolizyjnych oraz poprawę przepustowości.
Na typowej podzielonej drodze bezpośredni skręt w lewo wymaga przecięcia kilku pasów ruchu jadącego z przeciwka. W układzie Michigan Left taki manewr przy głównym skrzyżowaniu jest niemożliwy. Samochód jadący główną drogą przejeżdża przez skrzyżowanie prosto, a następnie korzysta z przejazdu przez pas dzielący
Słownik artykułu
Krótkie objaśnienia terminów występujących w tekście. Każde hasło prowadzi do szerszej definicji i przykładów użycia.
Zdolność do szybkiego kupna lub sprzedaży aktywów bez istotnego wpływu na ich cenę. Niska płynność utrudnia zamknięcie dużej pozycji po oczekiwanym kursie.
Przepustowość to maksymalna ilość danych, którą połączenie może przesłać w określonym czasie, zwykle wyrażana w bitach na sekundę.
Wyznaczona trasa zastępcza, którą kieruje się ruch omijający zamknięty lub niedostępny odcinek drogi.
Układ drogowy, w którym bezpośredni skręt w lewo na podzielonej drodze zastępuje się jazdą prosto, zawróceniem w pasie dzielącym i skrętem w prawo.
Element drogi rozdzielający jezdnie przeznaczone dla ruchu w przeciwnych kierunkach. Może zawierać bariery, zieleń albo specjalne przejazdy do zawracania.
Zderzenie pojazdów, których kierunki ruchu przecinają się pod kątem. Do takich zdarzeń może dochodzić między innymi na skrzyżowaniach.
System świateł i urządzeń sterujących ruchem na skrzyżowaniu lub drodze. Określa, kiedy poszczególni uczestnicy ruchu mogą jechać albo muszą się zatrzymać.
Pełna sekwencja kolejnych faz świateł na skrzyżowaniu, powtarzająca się w określonym czasie. W jej ramach poszczególne kierunki ruchu otrzymują możliwość przejazdu.
Według danych Michigan Department of Transportation około 30 procent wszystkich kolizji w stanie Michigan ma miejsce na skrzyżowaniach. Niemal 58 procent z nich wiąże się z czołowymi zderzeniami podczas skrętu w lewo albo z kolizjami kątowymi. Takie wypadki często należą do najpoważniejszych, ponieważ dochodzi do nich przy stosunkowo wysokich prędkościach i zderzeniu pojazdów poruszających się w różnych kierunkach. Usunięcie bezpośredniego skrętu w lewo eliminuje jeden z kluczowych scenariuszy takich zdarzeń.
Michigan Left opiera się na założeniu, że kierowcy mogą popełniać błędy, nawet gdy znają przepisy i starają się zachować ostrożność. Znaki oraz sygnalizacja pomagają organizować ruch, ale nie usuwają całkowicie ryzyka błędnej oceny odległości, prędkości lub pierwszeństwa. Odpowiednio zaprojektowana infrastruktura ogranicza natomiast liczbę sytuacji, w których jeden błąd może doprowadzić do zderzenia z pojazdem jadącym z przeciwka. MDOT podaje, że ten typ skrzyżowania może zmniejszać liczbę kolizji i ofiar śmiertelnych o 30 do 60 procent w porównaniu z tradycyjnymi skrzyżowaniami z bezpośrednim skrętem w lewo.
Bezpieczeństwo nie jest jedyną korzyścią. Zwykłe skrzyżowania z bezpośrednimi skrętami w lewo wymagają bardziej złożonych cykli sygnalizacji. Osobne fazy dla skrętów mogą wydłużać oczekiwanie i ograniczać liczbę samochodów przejeżdżających podczas jednego zielonego światła. W Michigan Left wszystkie podstawowe ruchy przy skrzyżowaniu są prostsze, dlatego sygnalizacja może działać w mniej skomplikowanym układzie. Według MDOT przepustowość skrzyżowania może wzrosnąć o 20 do 50 procent. Kierowca pokonuje wprawdzie dodatkowy odcinek przed zawróceniem, ale krótsze oczekiwanie na światłach oraz płynniejszy ruch mogą zrekompensować ten objazd.
Pierwszy nowoczesny Michigan Left powstał w 1960 roku przy Telegraph Road, oznaczonej jako US 24, w hrabstwie Wayne. Inżynierowie Joseph Hobrla i Joseph Marlow zmodyfikowali istniejący układ podzielonej drogi, ponieważ uznali, że przepływ pojazdów wymaga poprawy. Eksperyment okazał się na tyle skuteczny, że z czasem wzdłuż dróg stanowych Michigan zbudowano setki takich przejazdów. Obecnie specjalne przejazdy w pasie dzielącym znajdują się na odcinku ponad 425 mil, czyli około 684 kilometrów, dróg w tym stanie.
Podobne rozwiązania zaczęły pojawiać się także poza Michigan. Karolina Północna wykorzystuje zbliżony układ pod nazwą Superstreet, a Arizona stosuje porównywalne skrzyżowania określane jako Arizona Boulevard. Powód ich stosowania jest praktyczny: rozwiązanie może poprawiać bezpieczeństwo i płynność ruchu, a jednocześnie kosztować mniej niż budowa tradycyjnego węzła. Michigan Left nie skraca fizycznie drogi do celu, ale zmienia kolejność manewrów tak, aby najbardziej ryzykowny skręt został zastąpiony serią prostszych czynności.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!