Przez dziesiątki tysięcy lat po terenach Ameryki Północnej poruszał się długonogi drapieżnik Miracinonyx trumani, często nazywany „amerykańskim gepardem”. Jego smukła sylwetka i długie kończyny przypominały budowę współczesnego geparda, a skamieniałości sugerowały, że potrafił ścigać szybkie zwierzęta. Nowa analiza starożytnego DNA pokazuje jednak, że jego najbliższym żyjącym krewnym była puma, a nie gepard. Dane chemiczne zachowane w skamieniałościach wskazują ponadto, że dieta tego wymarłego kota mogła być bardziej zróżnicowana, niż wcześniej zakładano.
Wyniki opisane w czasopiśmie Current Biology oparto na materiale genetycznym z czterech skamieniałości. Trzy z nich znaleziono na terenie kanadyjskiego Jukonu, w jaskiniach Bluefish Caves i w stanowisku Upper Quartz Creek. Czwarta pochodziła z Natural Trap Cave w stanie Wyoming. Analiza potwierdziła, że wszystkie szczątki należały do M. trumani, a nie do pum, jak początkowo podejrzewano w przypadku okazów z dalekiej północy.
Porównanie DNA umieściło M. trumani bliżej współczesnych pum niż dzisiejszych gepardów. Pumy i amerykańskie gepardy miały dzielić wspólnego przodka około 2,6 miliona lat temu. Linia M. trumani i linia gepardów rozdzieliły się wcześniej, około 4,7 miliona lat temu. Oznacza to, że podobieństwo sylwetki było przede wszystkim przykładem zbieżności budowy, a nie dowodem bliskiego pokrewieństwa. Zwierzęta z różnych linii ewolucyjnych mogą uzyskać podobne cechy, gdy przystosowują się do podobnego sposobu poruszania się lub polowania.
Miracinonyx trumani żył w plejstocenie, mniej więcej od 2,5 miliona do 16 tysięcy lat temu. Wcześniejszy zapis kopalny obejmował obszar od Florydy po północne równiny Ameryki Północnej. Odkrycie trzech okazów z Jukonu przesunęło znaną granicę występowania gatunku dalej na północ, do regionu dzisiejszej Kanady. Szczątki są datowane na około 31 tysięcy lat.
Słownik artykułu
Krótkie objaśnienia terminów występujących w tekście. Każde hasło prowadzi do szerszej definicji i przykładów użycia.
Badacze chcieli sprawdzić, czym żywiły się zwierzęta zamieszkujące północne obszary. W tym celu przeanalizowali proporcje stabilnych izotopów azotu zachowanych w skamieniałościach. Drapieżniki zjadające inne zwierzęta mają zwykle więcej ciężkiej odmiany azotu niż organizmy znajdujące się niżej w łańcuchu pokarmowym. Porównanie tych proporcji nie pozwala wskazać pojedynczej ofiary, ale może pomóc określić, czy dany osobnik odżywiał się głównie roślinami, lądowymi roślinożercami czy zwierzętami zajmującymi wyższe poziomy troficzne.
Wyniki różniły się zależnie od miejsca pochodzenia szczątków. Osobniki z Wyoming miały poziom ciężkiego azotu zgodny z obrazem lądowego mięsożercy polującego na roślinożerców. W przypadku osobników z Jukonu wartości były znacznie wyższe. Przypominały poziomy obserwowane u morskich drapieżników, w tym orek, które znajdują się na szczycie długiego łańcucha pokarmowego złożonego między innymi z ryb zjadających inne ryby. Na tej podstawie naukowcy uznali, że północne M. trumani mogły żywić się niemal wyłącznie rybami.
Same dane chemiczne nie rozstrzygają, w jaki sposób koty zdobywały pożywienie. Nie wiadomo, czy północne osobniki samodzielnie łowiły ryby, czy wykorzystywały ich padlinę znajdowaną na brzegach rzek. Jedna ze skamieniałości z Jukonu pochodzi z jaskini, w której znaleziono także liczne plejstoceńskie skamieniałości ryb. To pokazuje, że takie źródło pokarmu było w środowisku dostępne, ale nie dowodzi bezpośrednio konkretnego zachowania drapieżnika.
Odkrycie zmienia przede wszystkim sposób interpretowania przydomka „amerykański gepard”. Nazwa odwołuje się do wyspecjalizowanego, bardzo szybkiego łowcy, który ściga zwinne ofiary, takie jak antylopy widłorogie. Tymczasem puma, najbliższy żyjący krewny M. trumani, korzysta z szerszego zestawu źródeł pokarmu, od dużych zwierząt kopytnych po małe ssaki. Nowe wyniki sugerują, że wymarły gatunek również mógł przystosowywać dietę do lokalnych warunków. Wykorzystywanie obfitego źródła pożywienia mogło zmniejszać ryzyko związane z polowaniem na duże, silne zwierzęta, ale jest to interpretacja ekologiczna, a nie bezpośrednio zaobserwowany fakt.
Badanie nie dowodzi, że wszystkie populacje Miracinonyx trumani miały taką samą dietę. Przeciwnie, różnica między próbkami z Wyoming i Jukonu może wskazywać na regionalne zróżnicowanie sposobu życia. Aby ocenić, jak często gatunek korzystał z ryb i innych nietypowych źródeł pożywienia, trzeba przeanalizować więcej skamieniałości z całego jego zasięgu, także z obszarów położonych na południe od Wyoming. Dopiero szerszy materiał pozwoli ustalić, czy elastyczność żywieniowa była cechą całego gatunku, czy tylko północnych populacji. Na obecnym etapie najpewniejszym wynikiem pozostaje jego pokrewieństwo z pumą, natomiast szczegóły zachowania i diety nadal są przedmiotem badań.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!
