Pierwsza zima spędzana pod ziemią może być dla młodych ropuch jozemickich szczególnie niebezpieczna. Badanie prowadzone w Parku Narodowym Yosemite sugeruje, że właśnie podczas tego okresu u zwierząt nasila się zakażenie grzybem Batrachochytrium dendrobatidis, znanym jako Bd. Młode ropuchy mogą wychodzić z nor po zimie z infekcjami, które bywają ciężkie, choć patogen kojarzono przede wszystkim ze środowiskiem wodnym.
Ropucha jozemicka, Anaxyrus canorus, żyje w wysokich partiach gór Sierra Nevada w Kalifornii. Dorosłe osobniki rozmnażają się w płytkich zbiornikach, ale większość czasu spędzają na lądzie. Z powodu surowych warunków na dużej wysokości przez mniej więcej połowę roku ukrywają się pod ziemią i przechodzą brumację, czyli stan podobny do hibernacji u gadów i płazów.
Zespół Davida Daversy z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles pobrał wymazy ze skóry ropuch w różnym wieku. Naukowcy badali zarówno osobniki przed zejściem do zimowych kryjówek, jak i młode ropuchy po wyjściu z nich. Wyniki były zaskakujące, ponieważ obecność Bd częściej wykrywano u młodych zwierząt po ich pierwszej zimie niż u dorosłych osobników przebywających w wodzie w okresie rozrodu.
Słownik artykułu
Krótkie objaśnienia terminów występujących w tekście. Każde hasło prowadzi do szerszej definicji i przykładów użycia.
Wodny grzyb chorobotwórczy zakażający skórę płazów. Infekcja może zaburzać przepływ elektrolitów i płynów, a w ciężkich przypadkach prowadzić do śmierci.
Stan ograniczonej aktywności, podobny do hibernacji, w którym gady i płazy przetrzymują chłodną porę roku.
Bd jest patogenem związanym z wodą, dlatego jego obecność w podziemnych kryjówkach była dla badaczy nieoczekiwana. Autorzy nie ustalili jeszcze, w jaki sposób grzyb rozwija się w tych warunkach. Jedna z możliwości zakłada, że młode ropuchy schodzą pod ziemię z infekcją niewykrywalną w badaniu, która z czasem się nasila. Inna hipoteza mówi, że zakażeniu sprzyja wspólne przebywanie wielu osobników w jednej lub sąsiadujących norach. Są to jednak możliwe wyjaśnienia, a nie potwierdzone mechanizmy.
Grzyb Bd atakuje skórę płazów. Uszkodzenia mogą utrudniać prawidłowe przemieszczanie się elektrolitów i płynów w organizmie, co w ciężkich przypadkach prowadzi do niewydolności serca. Według przywołanego w badaniu szacunku z 2019 roku zakażenia tym patogenem odpowiadały za spadki liczebności co najmniej 500 gatunków płazów i mogły przyczynić się do wyginięcia 90 kolejnych. Skala problemu jest jednym z powodów, dla których ropucha jozemicka ma status gatunku zagrożonego na podstawie amerykańskiej ustawy o ochronie zagrożonych gatunków.
Wyniki mogą zmienić sposób planowania działań ochronnych. Program prowadzony przez zoo w San Francisco i amerykańską służbę parków narodowych, którego celem jest zwiększenie liczebności ropuch jozemickich, koncentruje się obecnie na wypuszczaniu do środowiska dorosłych osobników. Są one starsze niż ropuchy przechodzące pierwszy, najbardziej ryzykowny etap zimowania i mogą być mniej narażone na rozwój infekcji.
Badanie nie dowodzi jeszcze, że każda młoda ropucha zakaża się w norze ani że sama brumacja powoduje nasilenie choroby. Pokazuje jednak, że monitoring Bd nie powinien ograniczać się do stawów i innych miejsc rozrodu. Obserwowanie zwierząt przed zejściem pod ziemię i po wiosennym wyjściu może pomóc ustalić, kiedy infekcja się pojawia oraz na którym etapie najskuteczniej wspierać zagrożoną populację.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!
