Najbliższy lot Starshipa ma być pierwszą próbą orbitalną tego systemu. SpaceX otworzy okno startowe 22 września o godzinie 7:15 czasu CDT, czyli 13:15 czasu BST, z ośrodka Starbase w Teksasie. Według planu rakieta osiągnie wysokość 275 kilometrów, wykona sześć okrążeń Ziemi w ciągu około 10 godzin, a następnie zakończy lot ponownym wejściem w atmosferę i wodowaniem na Pacyfiku, na zachód od Chile.
Będzie to 14. lot testowy Starshipa i zarazem najdłuższa oraz najbardziej ambitna próba w dotychczasowym programie. Wszystkie 13 wcześniejszych lotów osiągało najwyżej trajektorie suborbitalne, czyli takie, po których pojazd wraca na Ziemię bez wykonania pełnego obiegu wokół planety. Tym razem celem jest wejście na orbitę i utrzymanie się na niej przez kilka okrążeń.
Słownik artykułu
Krótkie objaśnienia terminów występujących w tekście. Każde hasło prowadzi do szerszej definicji i przykładów użycia.
Lot, podczas którego statek lub rakieta osiąga prędkość pozwalającą na utrzymanie się na orbicie wokół Ziemi.
Faza lotu, w której pojazd wraca z orbity do gęstszych warstw atmosfery, narażając się na bardzo wysoką temperaturę.
Część rakiety znajdująca się powyżej pierwszego stopnia, używana do dalszego napędzania lotu i umieszczania ładunku na orbicie.
Ustalony prawem okres, na który dana osoba zostaje powołana do pełnienia określonej funkcji lub sprawowania urzędu.
Podczas lotu Starship ma po raz pierwszy uwolnić działające satelity, a nie jedynie ich makiety testowe. Ładunek będzie obejmował 26 satelitów Starlink V3. Urządzenia te mają większą przepustowość niż obecne satelity tej konstelacji i będą działać na niższej orbicie. Tysiące nowych jednostek mają w przyszłości dołączyć do istniejącej sieci zapewniającej połączenia internetowe na całym świecie.
Trzy z satelitów wysyłanych podczas tej misji wyposażono dodatkowo w kamery. Mają one obserwować osłonę termiczną Starshipa w czasie lotu orbitalnego i przesyłać obrazy inżynierom na Ziemi. To pozwoli zebrać dane o elemencie, który ma kluczowe znaczenie dla bezpiecznego powrotu pojazdu do atmosfery.
Starship składa się z dwóch głównych części: górnego stopnia, również nazywanego Starship, oraz dolnego stopnia Super Heavy. SpaceX testuje obecnie trzecią generację obu członów, stosując podejście oparte na szybkim sprawdzaniu kolejnych rozwiązań i poprawianiu ich po wykryciu problemów. Taka metoda jest bliższa praktykom firm technologicznych niż ostrożnemu modelowi tradycyjnie stosowanemu w części programów kosmicznych.
Program Starshipa ma docelowo dostarczać na orbitę kolejne satelity Starlink, a także pełnić ważną funkcję w misjach księżycowych NASA Artemis. Zdaniem Davide Amato z Imperial College London sam plan przeprowadzenia testu orbitalnego może świadczyć o tym, że SpaceX ocenia szanse przetrwania lotu i uwolnienia satelitów jako wystarczająco wysokie. Nie oznacza to jednak, że powodzenie całej misji jest przesądzone. Szczególnie trudnym etapem pozostaje ponowne wejście w atmosferę, z którym firma miała problemy podczas ostatnich prób.
Leah Nani Alconcel z University of Birmingham ocenia, że dostarczenie satelitów Starlink V3 będzie ważnym krokiem w rozwoju komercyjnych możliwości rakiety. Większe rozmiary tych urządzeń mogą też dostarczyć wskazówek, czy Starship poradzi sobie w przyszłości z wynoszeniem planowanych statków pełniących funkcję centrów danych Starmind, które mają być znacznie większe. Ekspertka zaznacza jednak, że sama demonstracja dostarczenia ładunku na orbitę nie rozstrzyga jeszcze o gotowości systemu do regularnej eksploatacji.
Podczas 13. lotu dolny stopień wykonał wznoszenie zgodnie z planem, ale przy zniżaniu ponownie uruchomiło się tylko osiem z 13 silników przeznaczonych do wyhamowania pojazdu. W rezultacie doszło do twardego wodowania zamiast planowanego, łagodnego lądowania symulowanego na wodzie. W 14. misji żaden z obu członów nie będzie próbował kontrolowanego lądowania. SpaceX informuje, że przed kolejnym startem wprowadzono zmiany w sprzęcie i oprogramowaniu, które mają odpowiadać na problemy zaobserwowane podczas poprzedniego lotu.
Powodzenie planowanej misji byłoby istotnym etapem, ale nie stanowiłoby jeszcze dowodu, że Starship jest gotowym, ekonomicznym systemem wielokrotnego użytku. O jego praktycznej wartości zdecydują między innymi niezawodność ponownych wejść w atmosferę, możliwość regularnego wykonywania lotów oraz kadencja startów. Na obecnym etapie jest to przede wszystkim test technologii, który po raz pierwszy połączy próbę wejścia na orbitę z wyniesieniem działającego ładunku.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!
