Źródło: unsplash.com/photos/uCjSKIl__0s
Tyrannosaurus rex prawdopodobnie nie był zależny od ciepła otoczenia tak jak współczesne krokodyle. Analiza chemii szkliwa trzech jego zębów, zachowanych od około 66 milionów lat, wskazuje, że ten ogromny drapieżnik utrzymywał temperaturę ciała na poziomie około 36 stopni Celsjusza. To wynik zbliżony do wartości spotykanych u dużych współczesnych ssaków i wyższy niż temperatura otoczenia w miejscu, w którym żył.
Zespół Roberta Eagle’a z University of California w Los Angeles zbadał proporcje określonych wiązań w szkliwie zębów T. rexa. Chodziło o wiązania między rzadkimi, ciężkimi izotopami węgla 13 i tlenu 18. Takie wiązania częściej powstają w minerałach tworzących się w niższych temperaturach, dlatego ich liczebność może działać jak izotopowy termometr. Szkliwo zachowane w bardzo starym zębie pozwala w ten sposób odtworzyć temperaturę panującą w organizmie podczas jego powstawania.
Naukowcy porównali wyniki z analizą pięciu skamieniałych zębów krokodyli z tego samego okresu i tej samej formacji geologicznej, Hell Creek w Montanie. Uwzględnili również dane dotyczące współczesnych i wymarłych ssaków, między innymi słoni i mamutów. Temperatura przypisana T. rexowi wyniosła około 36 stopni Celsjusza i była wyraźnie wyższa niż wartości uzyskane dla krokodyli. Była też wyższa od rekonstruowanej temperatury powietrza w kredowej Montanie, zarówno według analiz izotopowych, jak i modeli klimatycznych.
Słownik artykułu
Krótkie objaśnienia terminów występujących w tekście. Każde hasło prowadzi do szerszej definicji i przykładów użycia.
Endotermia, określana potocznie jako ciepłokrwistość, pozwala utrzymywać temperaturę ciała dzięki aktywności metabolicznej, zamiast polegać głównie na zewnętrznym źródle ciepła. Taki mechanizm pomaga zwierzętom pozostawać aktywnymi przez dłuższy czas, przemieszczać się w chłodniejszym środowisku i poszukiwać pożywienia. Ma jednak koszt energetyczny, ponieważ szybszy metabolizm zwykle oznacza większe zapotrzebowanie na pokarm.
Sama rekonstrukcja temperatury nie jest bezpośrednim pomiarem metabolizmu T. rexa i nie dowodzi, że jego fizjologia była identyczna z fizjologią współczesnych ssaków lub ptaków. Wynik jest jednak zgodny z hipotezą o endotermii. Wcześniejsze przesłanki obejmowały między innymi tempo wzrostu kości, proporcje drapieżników do ich ofiar oraz cechy anatomiczne kojarzone z dużą sprawnością ruchową.
Autorzy badania wykorzystali uzyskane dane w modelach klimatycznych i analizach wydolności organizmu. Według ich wyników T. rex mógł tolerować zarówno chłodniejsze warunki na północy swojego zasięgu, jak i temperatury tropikalne na południu. Oznacza to, że nie musiał ograniczać się do najcieplejszych regionów. Modele wskazują, że cały kontynent północnoamerykański mógł być dla niego odpowiednim środowiskiem w kredzie.
Scott Persons, badacz niezwiązany z nową pracą, uznał wyniki za zgodne z możliwością życia T. rexa w klimacie subtropikalnym, a nawet łagodnym. Thomas Carr określił badanie jako przykład stopniowego zbiegania się wielu niezależnych przesłanek wokół jednej, mocnej hipotezy, zgodnie z którą T. rex był aktywnym drapieżnikiem szczytowym. Autorzy zaznaczają również, że różnica między temperaturą ciała a temperaturą powietrza pasuje do hipotezy, według której tyranozaury mogły przemieszczać się między Azją i Ameryką Północną na dużych szerokościach geograficznych.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!
