Zdjęcie: © Tomasz Gawłowski / Unsplash
Źródło: unsplash.com/photos/YDZPdqv3FcA
Dolby Atmos i lossless to oznaczenia, które można znaleźć między innymi przy albumach i utworach w Apple Music oraz Tidal. Obie technologie są przedstawiane jako sposoby na lepsze doświadczenie podczas słuchania muzyki, ale rozwiązują zupełnie inne problemy. Dolby Atmos zmienia sposób rozmieszczenia dźwięku w przestrzeni, natomiast lossless dotyczy zachowania jakości i danych z oryginalnego nagrania. Z tego powodu nie są to dwa poziomy tej samej funkcji ani ustawienia, które zawsze można po prostu połączyć.
Dolby Atmos jest systemem dźwięku obiektowego. W tradycyjnym stereo dźwięki są rozmieszczane przede wszystkim między lewym i prawym kanałem. Atmos może natomiast przypisać poszczególne elementy nagrania do konkretnych punktów w przestrzeni trójwymiarowej, także nad słuchaczem. Dzięki temu wokal, instrumenty i inne dźwięki mogą sprawiać wrażenie dochodzących z różnych kierunków, a scena dźwiękowa może być szersza i bardziej przestrzenna.
Słownik artykułu
Krótkie objaśnienia terminów występujących w tekście. Każde hasło prowadzi do szerszej definicji i przykładów użycia.
Dźwięk skompresowany lub przesyłany bez usuwania informacji zawartych w oryginalnym nagraniu.
Liczba pomiarów sygnału audio wykonywanych w ciągu sekundy, wyrażana między innymi w hercach.
Układ, który zamienia cyfrowe dane audio na sygnał możliwy do odtworzenia przez słuchawki lub głośniki.
Bezstratny dźwięk, czyli lossless audio, koncentruje się na wierności zapisu. Popularne formaty MP3 i AAC wykorzystują kompresję stratną, aby znacząco zmniejszyć rozmiar plików. W tym procesie część danych audio zostaje usunięta. Lossless ma zapewnić odtwarzanie bit-perfect, czyli możliwie dokładne zachowanie danych z oryginalnego materiału. Nie tworzy to przestrzeni 3D i nie zmienia układu kanałów w taki sposób jak Atmos. Jego celem jest ograniczenie strat wynikających z kompresji.
Przy ustawieniach jakości można spotkać oznaczenia takie jak 16-bit/44,1 kHz albo 24-bit/192 kHz. Pierwsza wartość oznacza głębię bitową, czyli precyzję zapisu każdego pomiaru sygnału. Druga to częstotliwość próbkowania, która wskazuje, ile razy na sekundę mierzony jest sygnał audio. Jakość CD jest określana jako 16-bit/44,1 kHz. Hi-Res Lossless obejmuje formaty wykraczające poza ten poziom, na przykład 24-bit/96 kHz lub 24-bit/192 kHz.
Sama obecność opcji lossless w aplikacji nie gwarantuje, że użytkownik otrzyma pełną jakość bezstratną. Potrzebna jest usługa oferująca odtwarzanie bit-perfect oraz sprzęt, który potrafi obsłużyć dodatkowe dane. Telefon lub laptop powinien poradzić sobie z jakością CD, ale do treści Hi-Res Lossless może być potrzebny zewnętrzny przetwornik cyfrowo-analogowy, czyli DAC.
Problemem może być także transmisja bezprzewodowa. Apple Music i Tidal pozwalają przesyłać lossless przez Bluetooth, lecz przed dotarciem do słuchawek sygnał jest zwykle kodowany w stratnych kodekach, takich jak SBC lub AAC. Aby zachować prawdziwie bezstratną transmisję, potrzebne jest więc połączenie przewodowe. Istnieje wyjątek w postaci aptX Lossless, który może zapewnić bit-perfect przez Bluetooth, ale telefon z Androidem i słuchawki muszą obsługiwać tę technologię.
Dolby Atmos jest obecnie dostępny między innymi w katalogach Apple Music, Tidal i Amazon Music Unlimited. Wszystkie współczesne urządzenia Apple obsługują ten format, natomiast w przypadku telefonu z Androidem trzeba sprawdzić specyfikację konkretnego modelu. Sposób wyboru nagrania zależy od aplikacji. Apple Music oznacza utwory Atmos i na zgodnym sprzęcie może automatycznie odtwarzać ich przestrzenną wersję. Tidal pokazuje wersje Atmos osobno od odpowiedników stereo, co ułatwia świadomy wybór, choć komplikuje przeglądanie katalogu. Ostatecznie Dolby Atmos wpływa na przestrzeń, a lossless na zachowanie szczegółów. To, która różnica będzie bardziej słyszalna, zależy od miksu, sprzętu, połączenia i indywidualnych preferencji.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!
