iPhone 17 Pro przetrwał upadek z wysokości około 3600 stóp, czyli ponad 1100 metrów. Telefon należał do Heather Cline, artystki zajmującej się między innymi pracami inspirowanymi kanadyjskim krajobrazem. Kobieta korzystała z małego samolotu, który pilotował jej mąż David, aby oglądać okolice Reginy w prowincji Saskatchewan i zbierać materiały do nowego projektu. Podczas jednego z takich lotów próbowała zrobić zdjęcie z powietrza. Wtedy jej smartfon został porwany przez strumień powietrza i wypadł z samolotu.
Cline zamówiła uchwyt, który miał sprawić, że iPhone będzie zachowywał się bardziej jak tradycyjny aparat fotograficzny. Akcesorium nie dotarło jednak przed planowanym lotem. Ponieważ warunki do latania były dobre, artystka zdecydowała się użyć etui z paskiem noszonym na szyi. Taki sposób zabezpieczenia wydawał się rozsądniejszy niż trzymanie telefonu bezpośrednio w dłoni, ale nie ochronił urządzenia przed silnym przepływem powietrza przy otwartej przestrzeni samolotu.
Podczas próby wykonania odpowiedniego ujęcia telefon znalazł się w strumieniu powietrza. Ten wyrwał iPhone'a z etui i wyrzucił go z samolotu z wysokości przekraczającej 3600 stóp. David szybko zasugerował wykorzystanie funkcji Find My, aby ustalić przybliżone miejsce lądowania urządzenia. Para nie próbowała szukać telefonu z powietrza. Po wylądowaniu udała się w wyznaczony rejon i rozpoczęła przeszukiwanie pola.
Telefon udało się znaleźć. Ku zaskoczeniu właścicielki leżał twarzą do góry, oparty zaledwie o kilka łodyg rzepaku. Cline spodziewała się, że urządzenie będzie wbite w ziemię, rozbite albo pokryte śladami uderzenia. Według jej relacji iPhone wyglądał jednak niemal jak nowy. W nagraniu opublikowanym na koncie CBC na Instagramie artystka przyznała, że nie zamierza powtarzać tego błędu. W żartach wspomniała nawet o przymocowaniu telefonu opaską zaciskową do dłoni, na co jej mąż odpowiedział, że nie jest to zły pomysł.
Przetrwanie takiego upadku brzmi jak zdarzenie niemal niemożliwe, ale z punktu widzenia fizyki nie jest całkowicie niewytłumaczalne. Duże znaczenie ma sposób, w jaki płaski przedmiot zachowuje się podczas długiego spadania. Smartfon ma stosunkowo dużą powierzchnię w stosunku do grubości, dlatego po odpowiednio długim czasie może obrócić się i ustabilizować w położeniu, w którym jego przednia lub tylna część jest skierowana w stronę podłoża. W takiej pozycji telefon stawia większy opór powietrzu i nie spada tak, jak zwarty obiekt o kulistym kształcie.
W wyjaśnieniu przywołanym przez AppleInsider wskazano, że po spadaniu z odległości około 335 stóp telefon osiąga swoją maksymalną prędkość, wyraźnie niższą od prędkości granicznej rozpatrywanej dla spadającego obiektu kulistego. Dla porównania, telefon spadający z wysokości sześciu stóp uderza w podłoże z mniej więcej połową prędkości osiąganej po spadku z wysokości 335 stóp. Ta różnica nie oznacza jednak, że większa wysokość jest bezpieczna. Pokazuje jedynie, że w obu sytuacjach urządzenie może być narażone na zupełnie inny przebieg ruchu i inne warunki kontaktu z podłożem.
Krótkie upadki są dla telefonów często bardziej zdradliwe, niż sugerowałaby sama wysokość. Gdy urządzenie spada z kilku stóp, nie ma wystarczająco dużo czasu, aby ustabilizować się płaską powierzchnią do dołu. Może więc uderzyć krawędzią lub narożnikiem. W takim przypadku energia ruchu zostaje przekazana na niewielki obszar obudowy i ekranu. To zwiększa chwilowe obciążenie konkretnego elementu, nawet jeśli całkowita wysokość upadku wydaje się niewielka.
Ważne jest także podłoże. Beton zatrzymuje telefon niemal natychmiast, przez co transfer energii następuje w bardzo krótkim czasie. Trawa, ziemia i roślinność mogą częściowo ustąpić pod naciskiem oraz wydłużyć moment zatrzymania. Nie eliminuje to ryzyka uszkodzeń, ale może obniżyć szczytową siłę działającą na urządzenie. W przypadku Cline telefon trafił do pola rzepaku, a nie na drogę, chodnik, dach czy betonową powierzchnię. Dodatkowo został odnaleziony płaską stroną do góry, a nie na narożniku.
Opisany przypadek nie jest dowodem, że iPhone 17 Pro można bezpiecznie zrzucać z dużej wysokości. O wyniku decyduje jednocześnie wiele czynników: kształt i ułożenie telefonu, opór powietrza, rodzaj podłoża, obecność roślinności oraz miejsce pierwszego kontaktu z ziemią. Nie da się też na podstawie tej historii określić, jaką rolę odegrało używane przez Cline etui. Wiadomo natomiast, że podczas lotu telefon był w nim umieszczony, a strumień powietrza wyciągnął urządzenie z zabezpieczenia.
To, że jeden egzemplarz przetrwał upadek z samolotu, nie oznacza również, że krótkie upadki są dla smartfonów mniej groźne. Telefon zrzucony na twarde podłoże może zostać uszkodzony właśnie dlatego, że uderzy pod niekorzystnym kątem i zatrzyma się natychmiast. Historia z Saskatchewan jest więc przede wszystkim przykładem zbiegu korzystnych warunków fizycznych, a nie praktycznym testem wytrzymałości iPhone'a. Najważniejszy wniosek dla użytkowników pozostaje prosty: podczas robienia zdjęć z pokładu samolotu urządzenie trzeba dodatkowo zabezpieczyć przed strumieniem powietrza i przypadkowym wypadnięciem.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!
