Zdjęcie: © AcidFern / Unsplash
Źródło: unsplash.com/photos/zD-N7Bje8Eg
Bezprzewodowy implant umieszczany pod skórą pomógł obniżyć wysoki poziom glukozy u myszy z cukrzycą typu 2 i otyłością. Urządzenie nie podawało insuliny ani innych leków. Zamiast tego usuwało część cukru z organizmu, przekształcając go w związek, który nerki mogą wydalić z moczem. Wyniki opisano w czasopiśmie Science. U zwierząt poziom glukozy wracał do normy w ciągu 60 do 90 minut od włączenia implantu.
Urządzenie ma około 3 centymetrów długości. Jego najważniejszym elementem jest katalizator z płatków złota i cząstek platyny, osadzonych na gąbczastym graficie. Po dostarczeniu energii katalizator przekształca glukozę w glukonian. Ten związek jest łatwiejszy do usunięcia przez nerki, dlatego może opuścić organizm wraz z moczem. W ten sposób implant nie tylko zmienia sposób zagospodarowania cukru, lecz także zmniejsza jego ilość w organizmie.
Słownik artykułu
Krótkie objaśnienia terminów występujących w tekście. Każde hasło prowadzi do szerszej definicji i przykładów użycia.
Automatyczny system testowano przez dwa tygodnie u ośmiu myszy. Po sześciu tygodniach leczone zwierzęta straciły do 10 procent masy ciała i miały niższy poziom triglicerydów we krwi. Naukowcy podejrzewają, że gdy organizm ma mniej glukozy dostępnej jako źródło energii, może częściej sięgać po zapasy tłuszczu. W próbkach krwi myszy rzeczywiście odnotowano wyższy poziom związków powstających podczas rozkładu tłuszczu, między innymi ciał ketonowych. Jest to jednak interpretacja mechanizmu działania, a nie dowód, że taki sam efekt wystąpi u ludzi.
Autorzy badania podkreślają, że implant mógłby w przyszłości stanowić alternatywę dla części obecnych metod leczenia cukrzycy typu 2. Obecnie stosowane terapie, w tym insulina i leki z grupy GLP-1, wymagają odpowiedniego dawkowania. Insulina usuwa glukozę z krwi, ale nie usuwa jej z organizmu. Nowe urządzenie ma działać inaczej, ponieważ część cukru zamienia na związek przeznaczony do wydalenia.
Do badań na ludziach jest jeszcze daleko. David Klonoff, endokrynolog niezwiązany z projektem, ocenił metodę jako potencjalnie obiecującą, ale zaznaczył, że jej ryzyko trzeba dokładnie wykluczyć. Jednym z problemów może być gromadzenie się glukonianu, jeśli nerki nie będą w stanie usuwać go wystarczająco szybko. Mogłoby to zaburzyć równowagę kwasowo-zasadową organizmu i powodować objawy, takie jak nudności lub splątanie. Sam proces wydalania może również prowadzić do utraty elektrolitów, między innymi sodu i potasu.
Wyzwaniem pozostaje także zwiększenie wydajności urządzenia. Według szacunku przywołanego w źródle człowiek spożywa około 250 gramów węglowodanów dziennie, podczas gdy u myszy jest to około 2 gramów. Oznacza to, że zastosowanie u ludzi mogłoby wymagać większego implantu albo kilku urządzeń. W doświadczeniu laboratoryjnym większa wersja usunęła prawie całą glukozę z około 5 litrów roztworu, czyli objętości zbliżonej do krwi dorosłego człowieka, ale nie była to ilość odpowiadająca całemu dziennemu spożyciu cukrów.
Zespół Martina Fusseneggera z ETH Zurich planuje najpierw przeprowadzić testy na świniach i owcach. Dopiero jeśli urządzenie okaże się bezpieczne i skuteczne w kolejnych modelach zwierzęcych, będzie można rozważać badania z udziałem ludzi. Na obecnym etapie wyniki pokazują obiecującą zasadę działania, lecz nie potwierdzają jeszcze, że implant może zastąpić leczenie cukrzycy albo stać się metodą odchudzania.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!
