Międzynarodowy zespół badaczy z Belgii, Francji, Szwajcarii, Hiszpanii i Stanów Zjednoczonych odtworzył zmiany masy ciała drapieżnych ssaków żyjących w Europie w niemal całym paleogenie. To okres, w którym ssaki intensywnie różnicowały się po wymieraniu dinozaurów. Wyniki opublikowane w czasopiśmie Biology Letters podważają prostą wersję hipotezy, zgodnie z którą przodkowie dzisiejszych kotów, psów i niedźwiedzi zdobyli dominującą pozycję wyłącznie dzięki przewadze w konkurencji.
Dwie grupy drapieżników w jednym świecie
Współczesne koty, psy, niedźwiedzie i morsy oraz ich przodkowie należą do grupy Carnivoramorpha, określanej też jako karnivoramorfy. W paleogenie dzieliły one środowisko z innymi liniami dużych ssaków mięsożernych. Najważniejszą z nich były hyaenodonty, które wcześnie osiągnęły znaczne rozmiary i stały się drapieżnikami szczytowymi w swoich ekosystemach. Hyaenodonty znikały stopniowo dziesiątki milionów lat później, podczas gdy karnivoramorfy różnicowały się pod względem wyglądu, rozmiarów i sposobu życia.
Dotychczasowe wyjaśnienie tej zmiany opierało się przede wszystkim na skamieniałościach z Ameryki Północnej. Zakładało, że karnivamorfach uzyskały przewagę dzięki bardziej wszechstronnemu uzębieniu, które miało pozwalać im skuteczniej wykorzystywać różne zasoby. Aby sprawdzić, czy ten scenariusz pasuje również do innych regionów, naukowcy przeanalizowali bogaty europejski zapis kopalny. Zebrali dane dotyczące 155 gatunków i zrekonstruowali trendy masy ciała z wykorzystaniem cech uzębienia. Masa ciała jest przy tym pośrednią wskazówką dotyczącą ekologicznej roli zwierzęcia, a określone cechy zębów pozwalają oszacować ją także u gatunków wymarłych.
