Reprezentacja Polski obroniła złoto Ligi Narodów. W finale Biało-Czerwoni pokonali Stany Zjednoczone 3:2, choć sami doprowadzili do sytuacji, w której zwycięstwo zaczęło wymykać się spod kontroli. O wyniku zdecydowała nie tylko jakość techniczna, lecz także odporność zespołu na kryzys. Pod wodzą Nikoli Grbicia Polacy zdobyli już dziewiąty medal, a każdy z tych sukcesów miał inną historię.
Amerykanie z każdą wygraną akcją nabierali pewności siebie i coraz mocniej naciskali na rywali. W czwartym secie odpowiedzialność wziął na siebie Tomasz Fornal. Jego zagrywki przyniosły dwa asy serwisowe, po których reprezentacja USA nie potrafiła znaleźć odpowiedzi. Polacy odzyskali kontrolę, a w tie-breaku zdominowali przeciwników i przypieczętowali kolejne złoto. W tym meczu szczególnie wyraźnie było widać, że drużyna potrafi przetrwać trudny moment, nawet jeśli wcześniej sama doprowadziła do problemów.
Sukces reprezentacji bywa tłumaczony przede wszystkim potencjałem zawodników. Polska ma silną ligę, a rodzime kluby regularnie rywalizują o europejskie trofea, jednak sama obecność znanych nazwisk nie gwarantuje medalu. W podobnej sytuacji są między innymi Włosi i Francuzi, którzy również dysponują bardzo mocnymi kadrami. Francuzi nie znaleźli się nawet w turnieju finałowym, a młoda Bułgaria także nie zdołała do niego awansować. Brazylia przeżywa trudniejszy okres, choć wciąż ma w składzie uznane gwiazdy.
Słownik artykułu
Krótkie objaśnienia terminów występujących w tekście. Każde hasło prowadzi do szerszej definicji i przykładów użycia.
Największa wartość polskiego zespołu ujawnia się wtedy, gdy plan przygotowany przez trenera przestaje działać. W finale z USA słabsze momenty mieli Marcin Komenda, Wilfredo Leon i Bartłomiej Bołądź, ale żaden z zawodników nie zrezygnował z walki. Reprezentacja miała liderów, którzy potrafili utrzymać koncentrację i odpowiedzieć na presję. Ważnym przykładem jest także Fornal. Po bardzo słabym ofensywnie meczu z Ukrainą nie wypadł z rotacji. Nikola Grbić nadal mu ufał, a siatkarz odpowiedział dobrym występem ze Słowenią i znakomitą postawą w finale.
Tegoroczna reprezentacja nie była zespołem zbudowanym w idealnych warunkach. Paweł Zatorski i Marcin Janusz nie byli dostępni i ustąpili miejsca młodszym zawodnikom. Łukasz Kaczmarek od dłuższego czasu nie prezentował formy uzasadniającej powołanie, natomiast Bartosz Kurek i Bartosz Bednorz potrzebowali odpoczynku oraz regeneracji. Z udziału w kadrze zrezygnował również Norbert Huber, który poinformował o tym krótko przed ogłoszeniem powołań. Kłopoty nie skończyły się na decyzjach dotyczących składu. Kontuzja wyłączyła Mateusza Bieńka, a Jakub Kochanowski do ostatniej chwili walczył o powrót do zdrowia, jednak w tym roku nie pojawi się już w reprezentacji.
Trener musiał więc szybko przebudować środek zespołu i korzystać z zawodników, którzy wcześniej mieli mniejsze doświadczenie w kadrze. W trakcie sezonu reprezentacyjnego problemy zdrowotne dotknęły także Jana Firleja i Kewina Sasaka. Sasak nie wrócił do najlepszej dyspozycji, dlatego w finale Grbić ratował sytuację, ustawiając na tej pozycji Wilfredo Leona. Mimo tych zmian Polska ponownie przywiozła medal. To pokazuje nie tylko szerokość dostępnego potencjału, lecz także gotowość zawodników do zaakceptowania różnych ról. Kamil Semeniuk, klubowa gwiazda i zdobywca najważniejszych trofeów, godzi się w reprezentacji na rolę rezerwowego, podporządkowując własne ambicje potrzebom drużyny.
Złoto nie oznacza jednak, że zespół nie ma elementów do poprawy. W grze systemem blok-obrona pojawia się więcej nieporozumień, a asekuracja nie zawsze działa tak dobrze jak wcześniej. Nierówna jest także zagrywka. Polacy potrafią serwisem rozbić rywala, ale w innym spotkaniu tracą punkty przez zbyt dużą liczbę niewykorzystanych prób. Mimo tych mankamentów wygrywają kolejne mecze i zdobywają medale. Dziewiąty krążek za kadencji Grbicia jest kolejnym potwierdzeniem, że o sile tej reprezentacji decydują nie tylko umiejętności, ale również charakter, zaufanie i umiejętność reagowania na kryzys.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!
