Ketamina może szybko wprowadzić pacjenta w stan znieczulenia, ale jej działanie nie kończy się na utracie świadomości. Lek zmienia także sposób komunikacji między neuronami, wpływa na odczuwanie bólu i może oddziaływać na procesy związane z tworzeniem wspomnień. Gdy znieczulenie ustępuje, sieci nerwowe muszą ponownie podjąć skoordynowaną pracę. Badanie zespołu z Institute of Science and Technology Austria, przeprowadzone we współpracy z Allen Institute w Seattle, wskazuje, że ważną rolę w tym powrocie odgrywają mikroglej, czyli komórki odpornościowe mózgu.
Obserwacja mózgu podczas wybudzania
Naukowcy analizowali zachowanie mikrogleju i neuronów u myszy w trakcie powrotu ze znieczulenia ketaminą. W tym celu wykorzystali tak zwane okno czaszkowe, czyli chirurgicznie przygotowany dostęp umożliwiający obserwowanie żywej tkanki mózgowej pod mikroskopem. Oba typy komórek oznaczono znacznikami fluorescencyjnymi, dzięki czemu badacze mogli śledzić ich aktywność i wzajemne kontakty w czasie rzeczywistym. Zobaczyli dynamiczne wypustki mikrogleju, które zbliżały się do neuronów i wchodziły z nimi w kontakt.
Kluczowa różnica dotyczyła płci zwierząt. U samic, w miarę odzyskiwania świadomości po ketaminie, mikroglej zaczął tworzyć z neuronami dłużej utrzymujące się kontakty. Zjawisko to występowało równocześnie z przebudową połączeń synaptycznych, określaną jako plastyczność synaptyczna. Dzięki plastyczności układ nerwowy może zmieniać sposób działania, dostosowywać się do nowych warunków i modyfikować połączenia między komórkami. W przedstawionym eksperymencie taki proces zaobserwowano u samic, ale nie u samców.
Mikroglej nie był biernym obserwatorem
Aby sprawdzić, czy mikroglej rzeczywiście jest potrzebny do przebudowy połączeń, badacze przeprowadzili dodatkowe doświadczenia na myszach pozbawionych tych komórek. U tych zwierząt nie doszło do opisywanej przebudowy synaptycznej po znieczuleniu. Wynik sugeruje, że mikroglej nie tylko towarzyszy powrotowi aktywności neuronów, lecz jest jednym z jego mediatorów. Autorzy opisują ten proces jako formę plastyczności związanej z odzyskiwaniem prawidłowego funkcjonowania po znieczuleniu.
- Mikroglej to wyspecjalizowane komórki odpornościowe, które monitorują środowisko mózgu i stan połączeń neuronalnych.
- U samic myszy po ketaminie mikroglej utrzymywał dłuższe kontakty z neuronami.
- Kontakty te pojawiały się wraz z przebudową synaps.
- Po usunięciu mikrogleju nie obserwowano tej formy przebudowy.
- Badanie dotyczyło myszy i nie potwierdza takiego samego mechanizmu u ludzi.
Kortykosteron uruchamiał reakcję u samic
Kolejne doświadczenia wskazały na udział kortykosteronu, jednego z głównych hormonów stresu u myszy. Podczas powrotu ze znieczulenia stężenie tego hormonu rosło. U samic kortykosteron aktywował w mikrogleju gen Fkbp5. Gen ten koduje białko FKBP51, które pomaga komórce przetwarzać sygnały związane ze stresem. Zdaniem autorów aktywacja tego szlaku sprzyjała nawiązywaniu kontaktu mikrogleju z neuronami i uruchamiała procesy związane z plastycznością.
Związek między hormonem a reakcją mikrogleju sprawdzono, usuwając nadnercza, czyli narządy dokrewne produkujące kortykosteron. Po tym zabiegu podczas powrotu ze znieczulenia zanikały bliskie kontakty między mikroglejem i neuronami. Autorzy uznali to za potwierdzenie, że kortykosteron wyzwala opisywaną reakcję u samic myszy. Wynik nie oznacza jednak, że każdy stres działa korzystnie. Pokazuje jedynie, że sygnały stresowe mogą w określonych warunkach uczestniczyć w fizjologicznych procesach zachodzących w mózgu.
Dlaczego samice i samce reagowały inaczej
Badanie nie wyjaśnia jeszcze, dlaczego opisany mechanizm pojawił się u samic, a nie u samców. Naukowcy nie wykluczają, że męski mózg wykorzystuje podobną drogę, ale uruchamia ją z opóźnieniem, albo że korzysta z innej strategii odbudowy po znieczuleniu. Jedna z autorek sugeruje, że mikroglej u samic może być bardziej wrażliwy na określone sygnały stresowe, co pozwala na szybszą adaptację. Jest to jednak interpretacja wymagająca dalszych badań, a nie ustalony wniosek dotyczący wszystkich samic i samców.
Autorzy zwracają uwagę, że zwiększona plastyczność nie musi być jednoznacznie korzystna w każdej sytuacji. Jeśli procesy adaptacyjne są zbyt częste lub zbyt nasilone, mogą wiązać się z większą podatnością na niektóre zaburzenia, w tym depresję. To spostrzeżenie nie oznacza, że badanie wykazało przyczynę depresji ani że ketamina wywołuje takie zaburzenia. Wskazuje natomiast na potrzebę ostrożnego analizowania tego, jak układ nerwowy reaguje na zmiany aktywności i sygnały hormonalne.
Znaczenie dla badań nad ketaminą
Ketamina jest stosowana jako lek znieczulający, a w określonych zastosowaniach klinicznych również jako lek przeciwdepresyjny. Mechanizm opisany w tym badaniu dotyczy jednak powrotu myszy po znieczuleniu i nie pozwala wyciągać wniosków o skuteczności ani bezpieczeństwie ketaminy u ludzi. Nie wiadomo także, czy różnice zaobserwowane u samic i samców myszy występują u kobiet i mężczyzn, ani czy mają znaczenie dla działania leku w innych wskazaniach.
Zespół podkreśla, że w przeglądzie wcześniejszych publikacji znalazł niewiele badań, w których ketaminę testowano u samic. Źródło przywołuje także pojedyncze doniesienia sugerujące, że kobiety częściej doświadczały nudności i złego samopoczucia po znieczuleniu ketaminą, ale takie obserwacje nie wyjaśniają mechanizmu i nie zastępują badań klinicznych. Najważniejszym wnioskiem z pracy jest potrzeba uwzględniania płci biologicznej w badaniach nad lekami oraz unikania założenia, że ich działanie będzie identyczne u wszystkich pacjentów.
Praca Alessandro Venturino, Sandry Siegert i współpracowników, zatytułowana Corticosterone-linked microglial activity underpins sexually dimorphic neuroplasticity after ketamine anesthesia, ukazała się w czasopiśmie Science Advances w 2026 roku. Wyniki pomagają lepiej opisać udział komórek odpornościowych mózgu w odzyskiwaniu prawidłowej pracy sieci neuronalnych, ale pozostają na etapie badań przedklinicznych. Ich przełożenie na praktykę medyczną wymaga potwierdzenia w kolejnych eksperymentach, a następnie w odpowiednio zaprojektowanych badaniach z udziałem ludzi.