Prezydenci Turcji i Azerbejdżanu potwierdzili w niedzielę, że relacje między ich państwami pozostają bliskie. Recep Tayyip Erdogan i Ilham Aliyev spotkali się w mieście Shusha, gdzie turecki przywódca mówił o trwałości wzajemnego braterstwa. Władze obu krajów często opisują łączące je relacje hasłem „jeden naród, dwa państwa”. Erdogan podkreślił, że wspólnota obu państw wykracza poza wspólny język, historię i kulturę.
Źródłem napięć były szkoły i relacje z Izraelem
W ostatnim czasie pojawiły się jednak sygnały, które wywołały spekulacje o pogorszeniu stosunków. W Turcji część użytkowników mediów społecznościowych oraz niektórzy członkowie rządzącej partii o profilu islamskim skrytykowali decyzję Azerbejdżanu o zakazie noszenia hidżabu przez dziewczęta i nauczycielki w szkołach, wprowadzoną we wrześniu. Rząd Erdogana zniósł podobny zakaz w Turcji po dojściu do władzy w 2003 roku. Krytyka wywołała niezadowolenie w Azerbejdżanie, który uznał ją za ingerencję, choć turecki rząd nie wydał oficjalnego stanowiska w sprawie azerskich przepisów. Dodatkowym powodem pytań o stan relacji były rosnące związki Baku z Izraelem.
Nieobecność Aliyeva zwiększyła spekulacje
Erdogan próbował łagodzić napięcia, dzwoniąc do Aliyeva i zapraszając go na szczyt państw tureckich organizowany w Turcji 30 października. Według dziennika Cumhuriyet i innych mediów turecki przywódca zwolnił swojego doradcę Oktaya Sarala, który w mediach społecznościowych krytykował zakaz noszenia chust, co miało odpowiadać oczekiwaniom strony azerskiej. Aliyev nie przyjechał jednak na szczyt i wysłał zamiast siebie ministra spraw zagranicznych. Jego nieobecność dodatkowo podsyciła doniesienia o możliwym rozłamie między dotychczasowymi sojusznikami.
Erdogan odwiedził Shushę podczas obchodów Dnia Zwycięstwa Azerbejdżanu, upamiętniających szóstą rocznicę zwycięstwa tego kraju nad Armenią w Górskim Karabachu. W swoim wystąpieniu określił jedność obu państw jako trwałą i opartą na wspólnej przeszłości. Niedzielne deklaracje mają pokazać, że publiczne spory dotyczące polityki społecznej i zagranicznej nie doprowadziły do zerwania bliskiej współpracy Ankary i Baku.