Zdjęcie: © Brian Corey / Unsplash
Źródło: unsplash.com/photos/gmt-c97ryh0
Samochody elektryczne nie są wynalazkiem ostatnich lat. Dobrym przypomnieniem tej historii jest Detroit Electric Model 75B Brougham coupe z 1918 roku, który znalazł się wśród samochodów wystawionych na aukcji Mecum podczas Monterey Car Week 2026. Zabytkowy pojazd przeszedł pełną renowację, a jego oryginalne, mające ponad sto lat źródło zasilania zastąpiono współczesnymi bateriami. Efekt jest nietypowy, ale najważniejszy fakt pozostaje prosty: auto faktycznie działa.
Oferta opisuje renowację jako wykonaną według standardów konkursów elegancji. W przypadku samochodów klasycznych taki opis nie musi jednak oznaczać pełnej zgodności z fabrycznym stanem technicznym. W środowisku konkursowym duże znaczenie ma oryginalność, dlatego nie wiadomo, jak pojazd zostałby oceniony w rywalizacji, w której szczegółowo analizuje się historyczne rozwiązania. Z punktu widzenia sprawności użytkowej wymiana baterii rozwiązuje jednak jeden z podstawowych problemów związanych z eksploatacją bardzo starego auta elektrycznego.
Słownik artykułu
Krótkie objaśnienia terminów występujących w tekście. Każde hasło prowadzi do szerszej definicji i przykładów użycia.
Firma, która później przyjęła nazwę Detroit Electric, zaczęła działalność w Detroit w 1884 roku jako Anderson Carriage Company. Pierwszy samochód elektryczny marki Detroit Electric pojawił się w 1907 roku. Był to czas, gdy samochody spalinowe nie były jeszcze oczywistym wyborem dla każdego kierowcy. Elektryki reklamowano jako cichsze i prostsze w obsłudze, a brak rozwiniętej sieci stacji benzynowych oznaczał, że obawy o zasięg dotyczyły także użytkowników aut z silnikami spalinowymi.
Dla początkujących kierowców samochody benzynowe mogły być trudne w codziennym użyciu. Uruchamianie silnika wymagało użycia korby, a obsługa obejmowała także ręczne smarowanie. Elektryczny samochód pozwalał uniknąć tych czynności i nie wymagał bezpośredniego kontaktu z paliwem ani olejami. W tamtych czasach argumenty te wykorzystywano również w reklamach kierowanych do kobiet.
Detroit Electric wyróżniał się także układem wnętrza. Kierowca siedział przodem do pasażerów i prowadził samochód za pomocą drążka kierowniczego, określanego jako tiller. Kabina miała przez to przypominać raczej salon, w którym można rozmawiać z innymi osobami, niż typowe stanowisko kierowcy znane z późniejszych samochodów. W wyposażeniu znajdowały się również wbudowane wazony na kwiaty. Takie rozwiązanie pojawiło się na długo przed wprowadzeniem podobnego motywu w Volkswagenie New Beetle.
Samochody Detroit Electric kupili między innymi Henry Ford oraz Henry Joy, późniejszy prezes Packarda. Obaj nabyli je dla swoich żon, mimo że byli osobiście związani z konkurencyjną technologią. Marka nie była zresztą jedynym producentem elektrycznych aut w tamtym okresie. Na rynku działały również firmy Milburn i Baker.
Ostatecznie przewagę zdobyły samochody spalinowe. Większe firmy, w tym Ford i General Motors, konsekwentnie rozwijały konstrukcje z silnikami spalinowymi, co utrudniało elektrykom utrzymanie pozycji na rynku. Detroit Electric działał jednak aż do 1939 roku. Próba ożywienia marki pojawiła się ponownie w 2013 roku. Wykorzystano wtedy zmodyfikowane podzespoły Lotusa Elise, lecz projekt nie doprowadził do trwałego powrotu marki na rynek.
Odrestaurowany egzemplarz z 1918 roku pokazuje, że współczesne baterie mogą przywrócić sprawność konstrukcji, której oryginalne akumulatory nie byłyby dziś praktycznym rozwiązaniem. Jednocześnie historia tego auta przypomina, że elektryfikacja motoryzacji nie zaczęła się wraz z obecnym rozwojem samochodów EV. Dzisiejsze technologie pozwalają jedynie nadać działającą formę pomysłom, które pojawiły się już na początku historii motoryzacji.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!