Zdjęcie: © ActionVance / Unsplash
Źródło: unsplash.com/photos/bmxZGWyweNI
The Outlast Trials nie powstało w wyniku prostego przełożenia pomysłu na gotową produkcję. Philippe Morin, współzałożyciel studia Red Barrels, opowiedział w rozmowie z GameSpotem o drodze, jaką przeszła kooperacyjna odsłona serii. Od pierwszej koncepcji do przygotowania gry do debiutu we wczesnym dostępie minęło sześć lat. Twórca określił ten okres jako bardzo długi i podkreślił, że po drodze studio stworzyło ogromną liczbę prototypów.
Według Morina zespół początkowo próbował nadać The Outlast Trials bardzo systemowy i losowy charakter. Celem była możliwie duża, a nawet niemal nieskończona regrywalność. Takie podejście miało sprawić, że kolejne sesje będą znacząco się od siebie różnić, ale jednocześnie oddalało projekt od tego, co gracze kojarzą z serią Outlast. Po kolejnych próbach Red Barrels musiało zmienić priorytety. Studio uznało, że lepiej zaakceptować mniejszą regrywalność, jeśli w zamian gra będzie wyraźniej przypominała klasyczne doświadczenie tej marki.
Słownik artykułu
Krótkie objaśnienia terminów występujących w tekście. Każde hasło prowadzi do szerszej definicji i przykładów użycia.
Model tworzenia i utrzymywania gry jako stale rozwijanej usługi, z regularnymi aktualizacjami i nową zawartością po premierze.
Model wydania, w którym gra trafia do odbiorców przed zakończeniem pełnego rozwoju. Twórcy mogą w tym czasie dodawać zawartość oraz poprawki.
Możliwość wielokrotnego przechodzenia gry w sposób, który pozostaje atrakcyjny dzięki zmienności lub różnym rozwiązaniom.
Materiał opisujący rozmowę wskazuje, że po około czterech latach prac istniała już wersja, która mogła wyglądać na gotową do wydania. Nie oznaczało to jednak, że projekt był rzeczywiście przygotowany do udostępnienia graczom. Testy rozgrywki wypadły na tyle słabo, że zespół musiał wrócić do wcześniejszego etapu projektowania i ponownie przemyśleć podstawowe założenia. W praktyce oznaczało to odejście od maksymalnego nacisku na losowość oraz nieograniczoną liczbę powtórek. Ważniejsze stało się zachowanie atmosfery, tożsamości i charakteru znanego z serii Outlast.
Późniejszy kształt The Outlast Trials pokazuje, że zmiana kierunku nie zakończyła rozwoju projektu. Gra rozrosła się do dużej produkcji typu live service, a w chwili opisywania jej przez PC Gamera miało w nią grać około 20 tysięcy osób. To właśnie długotrwały model rozwoju pozwolił tytułowi funkcjonować jako stale rozwijana gra, choć jego fundamenty powstały dopiero po serii nieudanych prób. Historia projektu pokazuje też, że większa liczba systemów i wariantów nie zawsze prowadzi do lepszego efektu. W przypadku The Outlast Trials twórcy musieli znaleźć równowagę między powtarzalnością sesji a rozpoznawalnym stylem serii.
Dalszy rozwój gry nie przebiegał całkowicie bez problemów. Materiał zwraca uwagę na podzielone opinie graczy dotyczące wykorzystania obrazów generowanych przez AI. Artykuł sugeruje również, że sukces The Outlast Trials odsunął Outlast 3 na dalszy plan. Nie zmienia to głównego obrazu prac nad produkcją. Zanim Red Barrels znalazło formułę, która mogła trafić do odbiorców, musiało zaakceptować, że bardziej rozbudowany projekt niekoniecznie będzie lepiej oddawał charakter marki.
Relacja Morina przypomina, że testy przedpremierowe nie służą wyłącznie wykrywaniu błędów technicznych. Mogą również ujawnić, że podstawowa idea gry nie działa tak, jak zakładał zespół. Wczesny dostęp i model gry-usługi pozwalają rozwijać produkcję przez dłuższy czas, ale nie zastępują decyzji dotyczących jej tożsamości. W przypadku The Outlast Trials najważniejsza korekta dotyczyła właśnie tego, czym tytuł miał być. Red Barrels ostatecznie zrezygnowało z części pierwotnych ambicji dotyczących nieskończonej regrywalności, aby stworzyć kooperacyjną grę silniej zakorzenioną w świecie i stylu Outlast.
Brak komentarzy. Bądź pierwszy!